ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏକ ଅଜଣା ଧ୍ୱନିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣିଲା ପରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ଏହା କ’ଣ?’ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ ସେ କହିଲେ, “ଏହିଠାକୁ ଆସ, ହେ ଅତିଥି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବି।” ସେ ଏହାପରେ ମଧୁର ଫଳ, ମଧୁ, ମାଂସ ଓ ପାଣି ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ଏହି ଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି। ମୋର ପିତାମାତା ଆସିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବେ। ଯେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ପିତାମାତା ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ—ଯଦି ଗୃହକୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି—ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ ବଣିକ କହିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ହେ ଋଷି, ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାତା? ତୁମେ କି ଦେବତା କିମ୍ବା କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ପ୍ରାଣୀ? ତୁମେ କିଏ, ସତ କହ? ତୁମେ ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଅତିଥିପ୍ରେମୀ।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେବା ପରେ, ପ୍ୟାରଟ୍ ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜୀବନ ଘଟଣା ସବୁ କହିଦେଲେ। ଯେଉଁ କଥା ପ୍ୟାରଟ୍ ପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ ଥିଲା, ତାହା ଏହି ତପସ୍ବୀ ମହାମୁନି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରିୟ ଥିଲା। ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ୟାରଟ୍, ଭ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକ, ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେଠାକୁ ତାପରେ ଅସିତ, ଦେବଳ, ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ତୈତ୍ତିରୀୟ, ରୈଭ୍ୟ, କାଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି, କୃତ, ବାମଦେବ, ଆଶ୍ୱଶିରା, ତ୍ରିଶୀର୍ଷ, ଗୌତମ, ଉଦର ଏହି ମହାମୁନିମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶୁକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ନିୟମ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ତେବେ ମୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଶୈଶବରେ ମୁଁ ମାର୍ଗ ଛାଡିଦେଇଥିଲି, ଯଦିଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ କରୁଥିଲି। ମୋ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହିବାରୁ ନିଷେଧ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁକ୍ତି ଓ ନିଷ୍କର୍ଷ ଏକାଉଠିଏ ଅନ୍ୟକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଏଭଳି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ମୋତେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ଏହାରେ ଶୁକ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ—‘ଏହି ପିଲା କେବଳ କଥା ହୁଏ।’ ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଥିବା ସହିତ, ମୁଁ ଶୁକଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଲି। ମୁନିମାନେ ଏହି ମହାପ୍ରାଣ ଶୁକଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଅର୍ଥର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାତା ଭାବେ ମନେ କଲେ। ଭବିଷ୍ୟତରେ, ହେ ଉତ୍ତମ, ମୁଁ ଏହି ଶୁକଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି। ସେ ସଦା ଉତ୍ତମମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ। ମଥୁରାରେ ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯିବେ। ସେ ଅବିରତ ଭାବରେ, କ୍ଲାନ୍ତି ବିନା, ‘ମଥୁରା’ ଓ ‘ମଥୁରା’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ମୁଁ ଏକ ଶବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡିଲି, ସେ ମୋତେ ଖଚ୍ଛରେ ରଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁନିଙ୍କ ଦୟାରେ, ଜ୍ଞାନ କେବେ ମୋତେ ଛାଡିନଥିଲା। ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଶାନ୍ତ ହୁଅ, ତୁମ ମନକୁ ଦୁଃଖରେ ଏଉଁ ଦିଅନି। ଏହି ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁକଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିଲା। ମୁଁ ଏଠାରେ ବସୁଛି, ହେ ମୃଦୁଭାବା, ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଆସିଛି; ପୁଣି ଆମେ ଆମ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଆଉଥରେ ସେଠାକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାବାସୀ ବୋଲି ଶୁଣି ଏହି ପ୍ୟାରଟ୍ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ସେ ଏପରି କହୁଥିବାବେଳେ ଶବରୀ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବେଢ଼ାଯାଇଥିବା, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଆତିଥ୍ୟ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ ଓ ପବିତ୍ର ଅତିଥିଙ୍କୁ ଗୃହଣ କଲେ। ପ୍ୟାରଟ୍ କହିଥିବା ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କ ପୂଜା ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧି ସହିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁଣି, ସେହି ପ୍ୟାରଟ୍ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ଫଳ ଓ ମାଂସ ମିଶାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁ ସହିତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।