ସେ ସଦା ସମୟରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଉଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ସହିତ ଏକ ଦେଉଳ ନିର୍ମିତ ହେଲା। ସେ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକୁ ସିଞ୍ଚନ କରିବା ପାଇଁ କୂଆଁରୁ ପାଣି ଉଠାଇବା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସ୍ନାନ, ପୂଜା ଏବଂ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ, ସଫା କରିବା ଓ ଦୀପ ଜଳାଇବା ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରକାରେ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଚାରିଜଣ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ବଡ଼ ଶୁଭାଗ୍ୟବାନ୍ଥିଲେ। ମାଳାକାର ସଦା ଗଛମାନେ ଉପରେ ପାଣି ଛିଟିଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହାର ଫଳରେ ଗଛମାନେ ମୁହଁ ଫୁଟି ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଉଭାଗ୍ୟ ରହିଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦାନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଉଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଓ ପରିବାର ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ଏବେ ମୁଁ ବ୍ୟବସାୟୀ ହେବି। ସେ ଉତ୍ତର ଦେଶର ଉତ୍ତମ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ କିଣିଲେ। ଲାଭ ଓ କ୍ଷତି ଭାବି ସେ ବିକ୍ରୟ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ କିଣିଥିଲେ। ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସାମଗ୍ରୀ ସେ ଅର୍ଜନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, କାଫିଲା ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲା। ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଦୀକୂଳରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଗୃହ ତିଆରି କଲେ। କିଛି ଦାସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ, କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରିବାକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲି ଏକ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଫଳ ଧରୁଥିବା ଗଛ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଥିଲା। ଏଉଁଠାରେ ଚଢ଼ି ସେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁହା ମୁଣ୍ଡ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ। ଧ୍ୱନିର ଉତ୍ସ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ କଲେ—‘ଏହା କ’ଣ?’ ଏବେ ସେ କହିଲେ, “ଏଠାକୁ ଆସ, ହେ ଅତିଥି! ମୁଁ ତୁମକୁ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବି। ଏଠାରେ ମଝିଆଁ ଫଳ, ମଧୁ, ମାଂସ ଓ ପାଣି ଅଛି। ମୋ ପିତାମାତା ଆସିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେବେ। ଯେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ପିତାମାତା ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ—ଏମିତି ଅତିଥି ଯଦି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି—ସେହିପରି ଗୃହସ୍ଥ ଏକାଗ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଧର୍ମଶିକ୍ଷା ନେଇଥିବା ବ୍ୟବସାୟୀ କହିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ମୁନି, ଆପଣ କିଏ? ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଚରିତ୍ର? ଆପଣ କିଏ? ମୋତେ ସତ୍ୟ କୁହନ୍ତୁ। ଆପଣ ଅତିଥି ପ୍ରେମୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ।" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ପ୍ୟାରଟ୍ (ଶୁକ) ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ କହିଦେଲେ। ଯେଉଁଠି ଶୁକଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା, ଏହିପରି କଥା ତପସ୍ଵୀ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିଲା। ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାଶୁକ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନେକ ଋଷି ଆସିଲେ—ଅସିତ, ଦେୱଳ, ତାଙ୍କ ପରେ ଅଙ୍ଗିରା, ତୈତ୍ତିରୀୟ, ରୈଭ୍ୟ, କାଣ୍ବ, ମେଧାତିଥି, କୃତ, ଭାମଦେଵ, ଆଶ୍ୱଶିରା, ତ୍ରିଶୀର୍ଷ, ଗୌତମ, ଉଦାରା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଧର୍ମସଂହିତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏଉଁଠି ଶୁକ କହିଲେ—“ମୁଁ ଆସ୍ଥାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଥିଲି ମଧ୍ୟ, ଶୈଶବରେ ମୁଁ ଅନ୍ୟପଥେ ଗଲି, ଯଦିଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ କରୁଥିଲି। ମୋ ଶିକ୍ଷକ ସଦା ମୋତେ ନିଷେଧ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହୁଥିଲି। ପ୍ରାଥମିକ ତର୍କ ଓ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ଏହି ଦୁଇଁ ଏକାଉଁକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।