ସେଜନେ ମୁନିର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଜନନୀ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମୁନି, ମୁଁ ଦୁଃଖିନୀ; ମୋର ସନ୍ତାନର ସୁଖ ନାହିଁ।” ତେବେ ମୁନି କହିଲେ, “ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମେ ଏକ ପୁଅ ପାଇବା।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁଭାଙ୍ଗୀ ନାରୀ ମୁନିଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ମୁନି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ ଓ ଭଲ ମନେ ଭାବିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଜନେ କହିଲେ, “ହେ ମହିଳା, ମୁନି କହିଥିବା କଥା ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଟୁଟ।" ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ମିଳନସ୍ଥଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସନ୍ତାନ ପାଇବା ଆଶାରେ ସେମାନେ ଦଶ ବର୍ଷ ଅତିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁନି ଉପଦେଶ କରିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବତୀ ପୁଅ ପାଇବା।” ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଫଳ ହେବ। ଉଷାକାଳେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଧନ ଦାନ କଲେ। ଏହି ପରେ, ଶୁଭା ନାରୀର ଗର୍ଭଧାରଣ ହେଲା; ଦଶମ ମାସରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ଦିନ, ସେ ହଜାର ଗାଈ, ସୁନା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ସେ ପୁଅର ଜନ୍ମ କ୍ରିୟା, ନାମକରଣ କ୍ରିୟା, ଶିଶୁକୁ ଖାଇବା ଦେବା, ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ଆଦି ଦିବ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ପୂଜା କରି, ସେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ପୁଅଟି ଯୁବକ ହେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଜଣେ ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣବତୀ ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜନେ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ସେ ପୁଅ ଲୋକମାନେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଧର୍ମର ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ପାନୀୟ ତଳ, ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜନ ଓ ଜୀବନ ଉପାୟ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସଦା କରିଥିଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ପଞ୍ଚ ଦେଉଳ ଥିବା ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରାଇଥିଲେ। ଉଦ୍ୟାନ ଜଳସେଚନ ପାଇଁ ଉଇଲ୍ ତାଳିଆ ପାଣି ଉଠାଇବା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ସ୍ନାନ, ପୂଜା ଓ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଚିତା ଓ ଦୀପ ଜ୍ଵାଳନ ଏକାରେ କରାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଚାରିଟିଏ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ଓ ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ ଥିଲେ। ମାଲି ସଦା ଗଛରେ ପାଣି ଛିଟି ଦେଉଥିଲେ। ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରି ଉଠିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ମନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଦାନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଉଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ଓ ପରିବାର ପାଇଁ ଭୋଜନ ଯୋଗାଇବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଏକ ବ୍ୟବସାୟୀ ହେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତର ଦେଶର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ ତଥା ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ବସ୍ତୁ, ଲାଭ ଓ ହାନି ଭାବି, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା, ମହଙ୍ଗା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ କିଣିଲେ। ଏକ ଦିନ, ବ୍ୟବସାୟୀ ଦଳ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଦୀ କାନ୍ଥରେ ସେମାନେ ଆପଣା ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲେ। ସେ କିଛି ସେବକଙ୍କ ସହିତ କର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରୁଥିଲେ। ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଫଳ ଭର୍ତ୍ତି ଗଛ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଥିଲା। ଗଛରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଗୁହା ଦ୍ୱାର ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦୂର ଯାଉଥିବା ସବୁ ଦେଖିଲେ।