ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା କହିବି, ଯାହା ମନ ଓ କାନକୁ ଖୁସି ଦେଇଥାଏ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ ଓ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି କଥା ଅତି ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ସୁନାର ଚାରି ପ୍ରକାରର ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ଏହି ପ୍ରତିମାଗୁଡିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି—ଏହି ପ୍ରତିମାଗୁଡିକ ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର ଓ ମନୋହର ଭୂରୁ ଥିବା—ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ତୃତୀୟ ପ୍ରତିମା ବାମନ ର ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରତିମା ରାଘବ ର। ରାଘବ ଦ୍ୱାରା ଚାରି ମହାସାଗର ଦ୍ୱାରା ଉପସୀମିତ ପୃଥିବୀ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରୁ, ଅସିକୁଣ୍ଡ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅସିକୁଣ୍ଡ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକାନ୍ତା, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକର କ୍ରମ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ଏହି ପ୍ରତିମାଗୁଡିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ଅସିକୁଣ୍ଡର ମହିମା ନାମକ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟ୍ଠାଉଣ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ। ପରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଏକ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲା। ପୃଥିବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: କେଉଁ କାରଣରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ? ମୋତେ ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ମହାପ୍ରଭୁ। ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ: ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେନାହିଁ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ। ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଓ ଶଯ୍ୟାଗତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ସଦା ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ। ସେ ସଦା ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥାଏ, ତାର ମନ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟ। ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ଯେପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କ ମାଆରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ଚୋରି କରି, ପାପ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ହୋଇଯାଏ। ପଳାଇବା ସମୟରେ, ସେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଗଡ଼ିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ଗଡ଼ିରେ ପଡ଼ି, ଭୟାନକ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲା। ସେଠାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଏକ ଦ୍ୟୁତ ଏଠାରେ ଆସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦେବି।" "ଖାଦ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିଛି, ଏବଂ ଯେତେ ଚାହିଁବ, ତେତେ ଦେବି।" "ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଯାତ୍ରା ଦଳକୁ ଖାଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବି।" "ମୁଁ ଏକା ଏହି ଦଳ ପାଇଁ ଆସିଛି; କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହାକୁ ଯିବା ଦେବି ନାହିଁ।" "ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ, ଯଦି ମୋ ଖାଦ୍ୟ ମରିଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୋଷ ତୁମର ହେବ।" "ଦୟା କର, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।" "କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରେ ତୁମେ ଦ୍ୟୁତ ଅବସ୍ଥା ପାଇଛ?" "ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଏହିପରି କାରଣରେ, ମୁଁ ଦ୍ୟୁତ ଅବସ୍ଥା ପାଇଛି।" ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ତୁମେ ମିତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛ; କହ, ମୁଁ କଣ ଦେଇପାରିବି?" "ମୋ ସହଯୋଗରେ, କଣ ପ୍ରିୟ କାମ କରିପାରିବି? ଯଦି ତୁମେ ଦେଉଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ମନରେ ଯାହା ଅଛି—" "ଏବଂ ମଥୁରାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଶ୍ରାନ୍ତିରେ କଣ କରାଯାଇଥିଲା—" ଏହି ଦୁଃଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଲା, ଦ୍ୟୁତ, ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ?" "ଏହି ନାମ କିପରି ହେଲା? କହ, ଦ୍ୟୁତ। ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନାମକ ନଗର—ସେଠାରେ ମୁଁ ସଦା ରହୁଥିଲି।" "କେତେବେଳେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲି।" "ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା କଥା କହୁଥିଲି।" "ସେଠାରେ, ଓ ଦୋଷହୀନ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ନାମ ଶୁଣିଛି।" "ସେଠାରେ ଅବକାଶ ମିଳେ, ଏହିପରି ଏହାକୁ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅବକାଶର ସ୍ଥାନ।