ଏଠି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜ୍ୟ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ଆମେ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ବିମତୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଲୁ ନାହିଁ । ପରେ ମହାପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଯାଇଥିଲେ । ମୁଁ ମୁହଁରୁ ଦୃଷ୍ଟି ହଟେଇ ନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ନିକଟରେ ରୁହନ୍ତୁ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ବିଜୟ । ବିଶ୍ୱରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଜୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଜୟ—ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ । ହେ ପୃଥିବୀ, ତୀର୍ଥମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲି: "ତୁମେ ଏକ ବର ଚୟନ କର—ତୁମର ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମିଳୁ ।" ତେବେ ପୃଥିବୀ କହିଲେ: "ହେ ବରାହ, ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସମର୍ଥ, ତେବେ ଆମକୁ ଭୟରହିତ କରନ୍ତୁ ।" ପୃଥିବୀ କହିଲେ, "ବିମତୀ ନାମକ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ।" ତାହାପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, "ତୀର୍ଥମାନେ ଯେପରି ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଗଲି । ମୁଁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ହେ ପୃଥିବୀ, ସେଠାରେ ବିମତୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲି ଓ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କ୍ଷିତିରେ ପତିତ କଲି ।" ପରେ, ତାଲୱାରର ଟିପ୍ରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ସେଠାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ 'ଅସିକୁଣ୍ଡ' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲା । ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିବି, ଯାହା ମନ ଓ କାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ । ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଓ ସଂଯମୀ, ସେମାନେ ବିଶେଷ ଫଳ ପାଆନ୍ତି । ତା ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି । ଏଠାରେ ମୁଁ ଚାରି ପ୍ରକାରର ସୁନାରୁ ତିଆରି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲି । ଯିଏ ଏହି ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର, ଚମତ୍କାର ଭୃକୁଟିଯୁକ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ । ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ବାମନ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଭାବେ ରାଘବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇଛି । ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚାରି ସମୁଦ୍ରବନ୍ଧିତ ପୃଥିବୀ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇଛି । ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାର ଅସିକୁଣ୍ଡ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଅସିକୁଣ୍ଡ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ହେ ଉତ୍ତମେ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର କ୍ରମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ । ଯିଏ ଏଠାରେ ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ । ଏହିପରି ଅସିକୁଣ୍ଡର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ଅତି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ପୁରାଣର 'ଅସିକୁଣ୍ଡ ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା । ପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ । ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ: "କିଏ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ପଚାରିଲେ? ସମସ୍ତ କଥା ମତେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ ।" ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: "ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁନାହାନ୍ତି, ନ ନ୍ୟାୟବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି । ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି । ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଓ ଶୋଇବାବେଳେ ସେ ସଦା ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି । ସେ ଅପରାଧ ଓ ପାପରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସହ ସଂଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ । ସମସ୍ତ କର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କହାଯାଇଛି । ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମାଆଁରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ସେହିପରି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଚୋରି କରି, ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ । ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ସେ ଏକ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ରହିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ସେଠାକୁ ଆସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦେବି । ଖାଦ୍ୟ, ଯେଉଁଟି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଯେତେ ଇଚ୍ଛା, ତେତେ ଦେବି । ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ବ୍ୟାପାରୀ ଦଳକୁ ଖାଇ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବି । ମୁଁ ଏକା ଏହି ବ୍ୟାପାରୀ ଦଳ ପାଇଁ ଆସିଛି; କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହାକୁ ଯିବାକୁ ଦେବି ନାହିଁ । ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଯଦି ମୋର ଖାଦ୍ୟ ମରିଯାଏ, ତେବେ ଦୋଷ ତୁମର ଉପରେ ପଡ଼ିବ । ଦୟା କର, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ । କେଉଁ କର୍ମ ଦୋଷରେ ତୁମେ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଛ?' ଏଭଳି, ଏହି ତୀର୍ଥ, ଦୈତ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।