ପୃଥିବୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସ୍ଥାନଟି ‘ଅସିକୁଣ୍ଡ’ ବୋଲି ପରିଚିତ, ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।" ତେବେ ଶ୍ରୀବରାହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଏକ ରାଜା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗ ଯାତ୍ରା ପରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଦେବରୁଷି ନାରଦ ଏସିଥିଲେ। ସେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ। ଏହା କହି ସେଉଁଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜ୍ୟର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ। ତେଣୁ, ନାରଦ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଋଣମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା—"ଆମେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବା ଉଚିତ।" କାରଣ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ଆମେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ବିମତୀ ସହ ସିଧାସଳଖ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗତି କରିଯାଇଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସାମ୍ନାରେ ରହିବି, ସେମାନେ ସମୀପରେ ରହନ୍ତୁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ବିଜୟ! ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ବିଜୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଜୟ। ହେ ପୃଥିବୀ, ତୀର୍ଥସ୍ଥଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ ମୁଁ କହୁଛି—ଏକ ଵର ଚୟନ କର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଯାହା ତୁମ ମନରେ ଅଛି, ମୁଁ ଦେବି।" ପୃଥିବୀ କହିଲେ, "ହେ ଵରାହ, ଯଦି ଆପଣ ସମର୍ଥ, ତେବେ ଆମକୁ ଭୟରହିତ କରନ୍ତୁ। ଦୁଷ୍ଟ ବିମତୀ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଆତଙ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।" ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, "ତୀର୍ଥସ୍ଥଳମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ମୁଁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ ଯାଇ, ମୁଁ ବିମତୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲି ଓ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କୁ ଭୂମି ଉପରେ ରଖିଦେଲି। ତାପରେ, ମୁଁ ତଳୱାରର ଟିପ୍ରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠେଇଦେଲି, ଏହିଠାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ 'ଅସିକୁଣ୍ଡ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା।" "ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା କହିବି, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କଲେ ଓ ମନେ ଆନନ୍ଦ ହୁଏ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସଂୟମରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କଲି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର ଓ ରମ୍ୟ ଭୂରୂ ଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ତୃତୀୟଟି ମୂର୍ତ୍ତି ଭାମନଙ୍କ ଓ ଚତୁର୍ଥଟି ରାଘବଙ୍କ। ସେମାନେ ଚାରି ସାଗର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀକୁ ଅବଶ୍ୟ ଚାରିଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରୁ ଏଠିର ଅସିକୁଣ୍ଡ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅସିକୁଣ୍ଡରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏଠିର ତୀର୍ଥମାଳାର କ୍ରମ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠିରେ ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ‘ଅସିକୁଣ୍ଡର ମହାତ୍ମ୍ୟ’ ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁନର୍ବାର ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, "ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି କହିଥିଲେ।" ପୃଥିବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେଉଁ କାରଣରୁ ପଚାରିଥିଲେ? ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।" ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, "ସେ ନ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ନ ଶିଳ୍ପୀ ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ। ତୀର୍ଥସ୍ଥଳକୁ ଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ। ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ, ଏବଂ ଶୟନ ସମୟରେ ସେ ସଦା ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ।" "ସେ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ମନ ରଖେ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗ କରେ, ତାଙ୍କ ମନ ସବୁଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟ। ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମକୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମାଆଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରେ, ସେଇପରି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଚୋରି କରି ନିଜ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ।