ଏକ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ମଥୁରାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏଠାରେ କହାଯାଉଛି, ଏମିତି ଜଣେ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଭୋଗରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେ ଏକ ପାଦରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଭୋଗରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି ଦାନ ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ଦେଇ ମୃତ୍ୟୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ କହାଯାଉଛି, ଅନ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଏକ ମାଥୁରା ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଋଗ୍ବେଦ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଚାରି ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ। ମଥୁରାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଚାରି ବେଦ ଛାଡ଼ି ମଥୁରାକୁ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ମଥୁରାବାସୀ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହା ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ମଥୁରାର ପ୍ରଶଂସା ଏବଂ ପୂତିକୁଆଁର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ନାମ 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ'। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ପୃଥିବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏହାକୁ ଆସିକୁଣ୍ଡା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।" ତାପରେ ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ: "ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ରାଜା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝି ଦେଲେ। ନାରଦ ଏହି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।" "ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ନାରଦ ତୁମ୍ବା ପିତାଙ୍କର ଋଣମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁ।" "ମଥୁରାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଆମେ ବିମତୀ ସହିତ ସମ୍ମୁଖ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବା ନାହିଁ।" "ପୃଥିବୀ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗଲା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସାମ୍ନାକୁ ଦେଖିବି, ସେମାନେ ସମୀପରେ ରୁହନ୍ତୁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଜୟ!" "ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଜୟ, ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କୁ ଜୟ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ପୃଥିବୀ, ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକର ନିମିତ୍ତରେ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲି:" "ଏକ ଵର ବାଛ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି। ଓ ଵରାହ, ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଯଦି ତୁମେ ସମର୍ଥ, ଆମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ।" "ଏହି ବିମତୀ ନାମକ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭୟ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।" "ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ: ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥାନୁସାରେ, ମୁଁ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଆସିଲି।" "ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିଲି।" "ତାପରେ ତାଲୱାରର ତିରକୁ ଦେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲି, ଏଠାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ 'ଆସିକୁଣ୍ଡା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା।" "ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା କହିବି, ଯାହା ମନ ଏବଂ କାନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବ।" "ଦ୍ୱାଦଶୀ ଏବଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଏବଂ ସଂଯମୀ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତି।" "ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ମଥୁରାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।" "ମୁଁ ଏଠାରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଲି।" "ଯେଉଁମାନେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତି—ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର, ଅଲଭ୍ୟ ଭୌରା—ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।" "ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଭାମନ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ମୂର୍ତ୍ତି ରାଘବ।" "ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ, ଚାରି ସମୁଦ୍ରରେ ଏଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଶୁନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।" "ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରୁ, ଏଠାରେ ଆସିକୁଣ୍ଡା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଆସିକୁଣ୍ଡାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନର ଅନୁକ୍ରମଣ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।" "ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।" ଏହିପରି ମଥୁରାର ପବିତ୍ରତା, ଆସିକୁଣ୍ଡାର ମହିମା ଏବଂ ଶ୍ରୀ ଵରାହଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ।