ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି । ପ୍ରେତ ଆତ୍ମା ଏହିପରି କହିଲେ, “ସ୍ନାନର ଫଳ ଦିଅ, ତାପରେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ଯାଅ ।” ପ୍ରେତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଭୁ କହିଲେ, “ମୋ ପାଖରେ ସମ୍ପତି ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ କେମିତି ମଥୁରାକୁ ଯିବି ?” ପ୍ରେତ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ, “ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପତି ଅଛି, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯାଅ ।” ବିଭୁ କହିଲେ, “ମୋର ଘର ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ଅଛିନାହିଁ । ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମାନ ଏବଂ ପରମ୍ପରା ବିକ୍ରୟ କରିବିନାହିଁ ।” ପ୍ରେତ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମ ଘରେ ଯେଉଁ ସମ୍ପତି ଅଛି, ତାହା ମୁଁ କହିଛି । ତୁମେ ଘରକୁ ଫେର, ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ, ଏବଂ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢାଅ ।” ଏଠାରେ ସୂତ ଜିଜ୍ଞାସା କରିଛନ୍ତି, “ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ କିପରି ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା ?” ତାପରେ ସେ ପୂର୍ବକଥା କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ଶୁଭ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରରେ, ଏକ ପଢ଼ିବାଳା ପୁରାଣ କଥା ପଢ଼ୁଥିଲେ । ସେ ସମୟରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ ମତେ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ମତେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ । ମୁଁ ମୋ ବନ୍ଧୁ ସହିତ ସେଠାରେ ରହିଲି । କହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଚାରିଟି ସମୁଦ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମହାନ ଲୋକମାନେ ପଢ଼ିବାଳାକୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ । ତାପରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତାହା ଦିଅ ।” ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ବୈବସ୍ୱତ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ବିନାଶରେ ପହଞ୍ଚିଲି । ମୁଁ ପ୍ରେତ ଦେହ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କଲି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ । ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ତୃପ୍ତି ହୋଇନଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲି । ପ୍ରେତ ଆତ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମେ ମଥୁରା ନଗର ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ । ତୁମେ ବୃକ୍ଷମୂଳରେ ରହି, କିପରି ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛ ?” ପ୍ରେତ ଆତ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ପଢ଼ିବାଳାକୁ ଯେଉଁ ସୁନା ଦାନ କରିଥିଲି, ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ସଦା ତୃପ୍ତ ରହିଛି । ମୁଁ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି, ତଥାପି ମୋ ଜ୍ଞାନ କଦାଚିତ୍ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନଥିଲା ।” ସମସ୍ତ କାର୍ୟ ପ୍ରେତ ଆତ୍ମା କହିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା । ଏହିପରି ମଥୁରାର ମହିମା ବିଷୟରେ ମାଟି ଦେବୀଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କଥା ହେଉଛି । ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର, ଘର, ଦେଉଳ କିମ୍ବା ଚକରେ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କୃତ ପାପ ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ । କିନ୍ତୁ ମଥୁରାରେ କୃତ ପାପ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଯାଏ । ଯେଉଁ ଲୋକ ଅକୃତଜ୍ଞ, ମଦ୍ୟପାନୀ, ଚୋର, କିମ୍ବା ବ୍ରତଭଙ୍ଗ କରିଥାଏ, ସେମାନେ ହଜାର ଯୁଗ ଧରି ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ । ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନନୀ ସହ ଆସକ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଦାନ-ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ରୋଷ ଛାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ଲଭ୍ୟ, ତାହା ମଥୁରାରେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ । ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଋଗ୍ବେଦ ଅଜ୍ଞାତ ଥାଏ, ତଥାପି ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପୂନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ତୀର୍ଥ ଅଛି । ଚାରି ବେଦ ଛାଡ଼ି, ମଥୁରାକୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ମଥୁରାବାସୀମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବଂ ଚତୁର୍ଭୁଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି । ପଣ୍ଡିତ ଲୋକେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଏହିପରି ମଥୁରାର ମହିମା ବିଷୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏବଂ କୂଆଁର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ 'ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହିମା' ନାମରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।