ଏହିପରି ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭୋଜନ ଦାନ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଏହି ଭକ୍ଷ୍ୟର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଧରିତ୍ରୀ ମାତା, ଚକ୍ର ତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି ଏହି କଥା ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ – ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା କୀଟ କିମ୍ବା ପୋକ ମଧ୍ୟ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଦେହ ପାଇଁ ପାରେ, ତେଣୁ କଳ୍ପଗ୍ରାମ କି, କି ଅତି ପବିତ୍ର କାଶୀ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ। ଏଭଳି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ଏଭଳି ଚକ୍ର ତୀର୍ଥର ମହିମାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ଧରିତ୍ରୀ ମାତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଚମତ୍କାର କଥା କହିବି—ଏହା କପିଳ ଭାରାହଙ୍କର ମହିମା। ମିଥିଳା ନାମକ ଶୁଭ୍ର ନଗରୀ, ଯାହା ଜନକଙ୍କ ଶାସନ ତଳେ ଥିଲା, ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକଙ୍କ ମନରେ ମଥୁରାପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦିତ ହେଲା। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପରେ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟର ଦେହୀ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ସେ ଆଗରୁ କେବେ ବାଇକୁଣ୍ଠ ଯାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଥର ସେଠି ଗସ୍ତ୍ରାନ କଲେ। ଏହି ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ଏହା କ'ଣ? କାହିଁକି ଏହି ଦୁଇଜନ୍ମାନେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଲେ?" ଏହି ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା କୌଣସି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପବିତ୍ର ଝରଣା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା? କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଇକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ଦେହ ଦେଇବା ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ସେମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ଵାମୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଯିଏ ଦେହସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଗନ୍ଧର୍ବକୁଣ୍ଡ ନାମର ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏଠି ଯିଏ ଦେହସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ମୋର ମଥୁରା ମଣ୍ଡଳ ବିଶ୍ ଯୋଜନ ଅଞ୍ଚଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏଠିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ କେଶବ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ହରେ, ବିରାଜିତ। ଏଠି ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଦେହ ଛାଡ଼େ, ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ। ଏଠି ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ମନରେ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ। ସେ ବିଶାଳ ଦେହୀ, ଶୋଭାମୟ, ଏବଂ କେଶବଙ୍କ ଦେହ ରୂପ ସମାନ। କୃତୟୁଗରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ମାନ୍ଧାତା। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଖୁସି ହୋଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ଦାନ କରିଥିଲି। ଯେତେବେଳେ ସେ ମଥୁରା ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଲବଣ ନାମକ ଦାନବ ନିହତ ହେଲା। ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଦିବ୍ୟ, ତେଜୋମୟ ଏବଂ ଦେବତା ସମାନ ରୂପର। ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି, ଭଲ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା, ଭାରାହୀ ରୂପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଏଠି, କପିଳ ନାମକ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ। ସେଠାରେ, କପିଳ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ। ପରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵର୍ଗ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ। ରାବଣ ଏକ ମଣିମୟ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ରାବଣ, କପିଳଙ୍କ ମାୟାରେ ମୂଡ଼ିତ ହେଇଗଲେ। ହେ ଦାମୋଦର, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ହେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ବିଧ୍ୱଂସୀ, ଏହି ଭାବେ ଏହି ଚରିତ୍ର ଗଥା ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲା।