ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ପବିତ୍ର ବିଦି ସ୍ଥଳରେ ଏକ ପାତ୍ରକୁ ଗଡ଼ାରେ ରଖି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ ସଦା ବିଦି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ରହୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ନିଜ ଜୀବନ ଗଳ୍ପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ତା'ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: "ତୁମେ ଏକ ଶୂଦ୍ର।" କିନ୍ତୁ ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ, ତୁମେ ପୁନଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ସେ ଅବସ୍ୟକ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଚକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ପତିଙ୍କୁ କିଛି ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ପତ୍ନୀଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଭରା କଥା ଶୁଣି, ପତି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ। ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପତ୍ନୀ ପୁନଃ କହିଲେ: "ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ!" ଏହା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହ କଲ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସାଦ ନେଇଥାନ୍ତି ସେମାନେ ସଦା ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ମହାପୃଥିବୀ, ଚକ୍ରତୀର୍ଥ କଲ୍ପଗ୍ରାମ ଠାରୁ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ କଲ୍ପଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବାରାଣସୀର କଣ ମାନେ? ଯଦି କେହି ଏଠି କୀଟ କିମ୍ବା ପୋକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଭଳି ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଧ୍ୟାୟ, ମଥୁରାର ମହିମା ଅଂଶରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ମହାପୃଥିବୀ, ମୁଁ ପୁନଃ ତୁମକୁ ଏକ ନୂତନ କଥା କହିବି—କପିଳ ବରାହର ମହିମା। ମିଥିଲା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ନଗର, ଯାହା ଜନକ ରାଜା କରୁଥିଲେ, ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ମନେ ମଥୁରା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଜଗୃତ ହେଲା। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ପାପର ପ୍ରତିକୃତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିଲା। ସେ ଆଗରୁ କେବେ ଯାଇନଥିଲେ; ସେ ବୈକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ପୃଥିବୀ, ଲୋକେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏହା କଣ? କି ପାପ କିମ୍ବା କାରଣରୁ ଏହି ଦ୍ୱିଜକୁ ନଦୀ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା?" ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବିଲୀନ ହେଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା। ସେମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: "ଗନ୍ଧର୍ବ କୁଣ୍ଡ ନାମକ ସ୍ଥଳ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦେବୀ, ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।" ମୋ ମଥୁରା ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂମି, ଯାହା କୁଳି ଶୀର୍ଷ ଏକ ତି ସୂତି ଚ଼ଉଡ଼ି ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ କେଶବ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ବିରାଜିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ମନରେ କେବେ ବି ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ସେ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସାରରେ ପଡ଼ିନାହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ମହାଆକାର, ସୁନ୍ଦର, ଏବଂ କେଶବଙ୍କ ଦେହର ସମାନ। କୃତୟୁଗରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ—ମାନ୍ଧାତା। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିଲି। ତାଙ୍କ ମଥୁରା ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଲବଣା ନାମକ ଦାନବ ବଧ ହେଲା।