ଏକ ଦିନ, ପିତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ସେଉଁଠି ପୁଅ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ପିତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କିମ୍ବା ଜଳଅଞ୍ଜଳି ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" ଏହି ବିଷୟରେ ଆପସ୍ତମ୍ବ ମହାର୍ଷି କହିଥିଲେ—ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜ ସ୍ୱୟଂକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ, ସେଠି ତାହା ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରାଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଜଳଅଞ୍ଜଳି ନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏପରେ ସେ ପୁଅ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ନିଜ ସାସୁରାଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠି ସାସୁର କହିଲେ, "ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କରିଛ; ଏବେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁଅ, ସେଠି ଯାଅ।" ପୁଅ କହିଲେ, "ମୁଁ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିନାହିଁ।" ଏହା ଶୁଣି ସାସୁର କହିଲେ, "ଏହି ଦୋଷ ସ୍ୱରୂପ, ହେ ମୁନି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଫଳ ପାଇଛ। ଏହି ପାପ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ତୁମ ସହ ଲଗି ଯିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ପୁଅ ପୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଅତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର କଲେ। କିନ୍ତୁ ସାସୁର କହିଲେ, "ହେ ପିତା ହନ୍ତା, ତୁମର ପବିତ୍ରତା କେଉଁଠିଓ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଆସିଲେ। ସେଠି କୁଶିକ ନାମକ ରାଜା କନ୍ୟାପୁର ନଗରରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଦୁଇହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସାସୁରଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା। ସେ ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ତୁମେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯାଅ।" ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସଦା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଭୋଜନ କରି, ପୁନି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। କୁଣ୍ଡରେ ପାତ୍ର ରଖି ସେ ସଦା ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ବସିଥାଏ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେଠି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖମୟ ଘଟଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏବେ ଶୂଦ୍ର ଅଟୁ।" କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, "ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ତୁମେ ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲା।" ଏପରେ ସେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ। ସ୍ୱାମୀ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ପୁନି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, "ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ପାପମୁକ୍ତ ହେଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।" ଏପରେ ସେ ଦୁଈଜଣେ କଳ୍ପଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଚକ୍ରତୀର୍ଥ କଳ୍ପଗ୍ରାମଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କଳ୍ପଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବାରାଣସୀ କାହା ପାଇଁ? ଏଠି ଜନ୍ମ ହେଲେ କି ଏକ କୀଟ କିମ୍ବା ପୋକ ଭଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଦେହ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏପରି ଭାବେ, ମଥୁରା ମହିମା ବିଭାଗରେ 'ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ମହିମା' ନାମକ ଏହି ଏକଶଯ ଷାଠି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବି—କପିଲ ଵରାହ ମହିମା। ମିଥିଲା ନଗରରେ, ଯାହା ରାଜା ଜନକଙ୍କ ଶାସନ ରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମଥୁରା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।