ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ପୃଥିବୀର ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ବନରେ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ପ୍ରଥମେ ମଧୁବନ, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ତାଳବନ, ଚତୁର୍ଥରେ କାମ୍ୟକବନ—ଏହି ସବୁ ବନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସପ୍ତମ ଖାଦିରବନ ଲୋକମାନେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ନବମ ଲୋହାର୍ଗଳବନ ପାପ ନାଶକ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏକାଦଶ ଭାଣ୍ଡୀରବନ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ବୃନ୍ଦକବନ। ଏହି ସମସ୍ତ ବନର ଯାତ୍ରା କ୍ରମକ୍ରମେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହ କରିଥିବା ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ଅତି ମହାନ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରେ, ମୁଁ ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିବି। ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଅଳଙ୍କାର ମହାଗୃହୋଦୟ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଝିଅକୁ ସହ ନେଇ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ସହ ବସିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଶାଳିଗ୍ରାମରେ ବସିବା ଉଚିତ ବୋଲି ମନେ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ କାଲ୍ପଗ୍ରାମର ମହିମା ସଦାବାର୍ଣ୍ଣନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ବିଦାୟ ନେବାର ଚିନ୍ତା ହେଲା, ତେଣୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି କହିଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୁଃଖର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ।" ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଧରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ସଦା କାଲ୍ପଗ୍ରାମରେ ବସିଥିଲେ। ସମୟ କ୍ରମେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ଓ ଦଶମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ସନ୍ନିକଟ ହେଲାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ। ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ବେଦାଭ୍ୟାସରେ ନିରତ ଓ ପିତୃଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ କାଲ୍ପଗ୍ରାମରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ଏକ କଞ୍ଚୁକା କନ୍ୟା ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କାନ୍ୟକୁବ୍ଜର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ। ସେ ଝିଅକୁ ପଚାରିଲେ, "ଭଲ ଝିଅ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?" ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଝିଅ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପିତା, ଭଗବତ୍ଭକ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେ ପୁଅ ପଚାରିଲେ, "ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ହେବ?" ପୁଅ କହିଲେ, "ପିତା ସଦା ଶୂଦ୍ର ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଏବେ ତାଙ୍କର ପାଖରେ ଅଛି; ଯେତେବେଳେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ନ ମିଳିବ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ।" ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କଲେ। ସେ ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଶ୍ୱଶୁର ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କଲେ। ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ପାଥର ଦେଖି, ପାଉଁରେ ତାହା ଧରିଲେ, ଏବଂ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, କାଳର ଲୋକକୁ ପ୍ରୟାଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ସମାପ୍ତ ହୁଏ।