ଚାନ୍ଦସ ଗୋତ୍ରର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଗ୍ନିଦତ୍ତ। ସେ ମୃତ୍ୟୁବର୍ଷିକ ଷ୍ଠାନ୍ତରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା କରିଥିଲେ, ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ସେ ରାକ୍ଷସର ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଣିକ୍ଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଏକ ମାତ୍ର ବିଶ୍ରାମର ପୁଣ୍ୟ ମୋତେ ଦିଅ।" ବଣିକ୍ କହିଲେ, "ଅତି ଭଲ ହେଲା, ହେ ରାକ୍ଷସ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ନୃତ୍ୟ ଦେଇଛି।" ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀବରାହ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବତା ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇଗଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଜନାର୍ଦନ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଅ।" ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ, ସୁଧନା ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ପରିବାର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହିପରି, ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ। ଏହି ତୀର୍ଥର ପ୍ରଭାବରେ, ସୁଧନା ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ କୌଳିକ ବୃଷଭ ମୁକ୍ତି କଲେ, ସମଗ୍ର କୁଳ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ। ଏହି ଉପକ୍ରମରେ ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରପିତାମହମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ଭାରାହ ପୁରାଣର ମଥୁରା ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ଅକୂର ତୀର୍ଥ ଶକ୍ତି' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଥୁରାର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନ କରିବି, ଏଠି ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ 'ବତ୍ସକ୍ରୀଡନକ' ତୀର୍ଥ ଅଛି। ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ବାୟୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତୀର୍ଥ କଥା ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା—ଏଠି ସାଳ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ଛାୟାରେ ଭାଣ୍ଡୀରକ ତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେଠାରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ହଳକା ଆହାର ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏଠି ମୁଁ ଗାଈ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ଲୀଳା କରିଥାଏ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଝିଲିକା ଏବଂ ଲତା-ଗୁଛି ତଳେ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହ ଖେଳିବାର ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଏବେ ଆଉ ଏକ ତୀର୍ଥ କଥା କହିବି, ଯାହା ମହାପାପକୁ ନାଶ କରେ—ଏହି ତୀର୍ଥ, ଯେଉଁଠାରେ କେଶୀ ନିହତ ହେଉଥିଲେ, ଶତଗୁଣ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଏଠି ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ, ଗୟା ତୀର୍ଥର ସମାନ ଫଳ ମିଳେ। ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠି କାଳିୟ ନାଗ ଦମନ ହୋଇଥିଲା, ଏଠି ମୁଁ ଆଦିତ୍ୟମାନେକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲି। ଆଦିତ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନର ଅଧିକାର ଆମକୁ ଦିଅ।" ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ଖେଳିବା ପରେ, ଏଠି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏହିଭଳି ଗୌରବମୟ ଭାରାହ ପୁରାଣର ମଥୁରା ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ମଥୁରା ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ' ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ମଲୟାର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ କର୍ମର ପ୍ରଶଂସା କହିବି। ଏଠି, ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏକ ଗାଡ଼ି ଉଲ୍ଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଝୋପଡ଼ିର ଘଡ଼ା ବା ମାଟିର ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏଠି ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଯମୁନା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଯେଉଁଠି କଳିନ୍ଦୀ ଜଳରେ ଦେହ ଓ ମନ ନିମଜ୍ଜିତ କରି, ଆମ ଗୋତ୍ରର ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସ୍ନାନର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏପରି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପରଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ସଦା ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମାର ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି।