ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀ ଵରାହ ଦେବୀ ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଆସି ନାହିଁ, ତେବେ ସେହି ପାପରେ ମୁଁ ଦୂଷିତ ହେଉଛି। ସେମାନଙ୍କର ପାପରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଆସି ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଦୂଷିତ ହେଉଛି।” ସୁଧନାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ— “ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ନାଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇଯିବା ପଥ ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ— “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ପୁଣିଥରେ, ମୋର ଭକ୍ତ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡିଆ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ପୁଣିପୁଣି ସେ କହୁଥିଲେ— “ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ସେ ମୋତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି, ମଥୁରା ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି— “ତୁମେ କେଉଁଠି ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଉଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛି।” ସେ କହିଲେ— “ଏଠି ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନରେ ଧର୍ମର ମହାତ୍ମ୍ୟ ମିଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଧର୍ମ କିମ୍ବା କୀର୍ତ୍ତି କେମିତି ହେବ? ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୋତେ ଯେପରି ଭଲ ଲାଗିଲା, ସେପରି ନୃତ୍ୟ କରି ଆସିଛି। ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ରାତି ଜାଗରଣ କରି ଆସିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କିମ୍ବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଯେପରି ହେଉ। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ହେ ଭୟାନକ ବ୍ରାହ୍ମରାକ୍ଷସ, ମୋତେ ଭକ୍ଷଣ କର।" ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମରାକ୍ଷସ ସୁଧନାଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ— “ତୁମେ ବଣିକ ଓ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍; ଏହି ପଥ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଉଁ; ତୁମର ଏହି ନୃତ୍ୟର ପୁଣ୍ୟକୁ ମୁଁ ମଣିଷ ଭଳି ଭୋଗ କରିବିନାହିଁ। ଅର୍ଦ୍ଧ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଏକ ଘଣ୍ଟାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ହେଉ, ହେ ବଣିକଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ନୃତ୍ୟର ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରତିଫଳ ଦେବିନାହିଁ— ତୁମେ ଏହିପରି କର।" ସୁଧନା ପଚାରିଲେ— “କେଉଁ କର୍ମ ଦୋଷରେ ତୁମେ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଲ?” ସୁଧନାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମରାକ୍ଷସ ହସି କହିଲେ— “ଅଗ୍ନିଦତ୍ତ ନାମରେ ମୁଁ ଚାନ୍ଦସ ବଂଶର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି। ଏକ ଭଲ ଘର ପାଇଁ ଆଶା ରଖି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଲି। ହେ ବଣିକଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ବିଶ୍ରାମ ମହୂର୍ତ୍ତର ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ।” ସୁଧନା କହିଲେ— “ଶାବାଶ, ହେ ରାକ୍ଷସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ନୃତ୍ୟର ପୁଣ୍ୟ ଦେଲି।” ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ— ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖି ଥିବା ସୁଧନା ପୃଥିବୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧୁର କଥା କହିଲେ— “ଉତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଅ।” ସୁଧନା ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ପରିବାର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଏପରି ଅଛି। ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ସୁଧନା ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ଯିଏ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପଳା ଫଳ ପାଏ। ଏଠି ବୃଷଭ ମୋକ୍ଷ କରିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରପୂର୍ବଜ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ମଥୁରାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ଏହା ଅକୂର ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ବିଷୟକ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏବେ ମୁଁ ମଥୁରାର ଅବତାରଣ ବିଷୟରେ କହିବି— ବତ୍ସକ୍ରୀଡ଼ନକ ନାମକ ତୀର୍ଥ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବାୟୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଆଉ ଏକ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ଶୁଣ। ସେଠାରେ ସାଳ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଅଛି। ସେଠାରେ ଭାଣ୍ଡୀରକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମିତ ଓ ସଂଯମିତ ହୋଇ, ଏଠି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।