ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଭକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେ ଉପବାସ ରଖି, ରାତି ସାରା ଜାଗିଥିଲେ। ପରେ, ସେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଭ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଚଳିବା ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଧରିଲା। ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ପୃଥିବୀକୁ କହିଲା, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଅତିଥି ରାକ୍ଷସ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥାଏ। ହେ ବଣିକ୍ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି।” ସେତେବେଳେ ସୁଧନା କହିଲେ, “ତୁମେ କି ମୋ ଦେହକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି ଦେହ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ଉପରେ ଜାଗରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ହେ ରାକ୍ଷସ। ଏଠାରେ ଏହି ଜାଗରଣ ସମାପ୍ତ କରି, ପ୍ରଭାତରେ, ତୁମେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି। ତାପରେ, ମୋ ଶରୀର ଉପରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ମୁତାବକ କରିପାରିବ। ମୋ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହା ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ।” ସୁଧନାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୂକ୍ଷାରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ କହିଲା, “ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କୁହୁଛ, ଭଲ ମଣିଷ; କିପରି ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିବ?” ତାହା ଶୁଣି, ସୁଧନା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। ମାନବ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଏଠାରେ ଜାଗରଣ କରି, ମନ ମୁତାବକ ନୃତ୍ୟ କରାଯାଏ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କନ୍ୟା ବିବାହ ହୁଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସତ୍ୟ କୁହନ୍ତି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରାଯାଏ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ। ଯମ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନେଇଥାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଧିକ୍ଷିପ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା ଓ ମୋହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବିନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମୋପରେ ଲାଗିଯିବ। ଯେଉଁମାନେ ଭୂମି ଦାନ କରି, ପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ଯା ବା ଏକାତ୍ମ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ ବଡ଼ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପରେ ନାରୀ ସମ୍ଗମ କରନ୍ତି, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ, ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ଗୁରୁ, ଭାଇ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ମାମାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତ ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମୋପରେ ଲାଗିଯିବ ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିନାହିଁ। ଏହିପରି ପାପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଉଛି ଯଦି ମୁଁ ଆସିନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମୋ ଉପରେ ଆସିଯିବ ଯଦି ମୁଁ ଆସିନାହିଁ।” ସୁଧନାଙ୍କର ଏହି ଗଭୀର ଓ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା ଓ କହିଲା, “ଯଦି ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ସେହି ମୋକ୍ଷ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବି।” ସେ ମିଷ୍ଟ ଭାଷାରେ କହିଲା, “ଯାଅ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” ପୁଣି, ସେ ଭକ୍ତ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ପୁଣିପୁଣି “ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ମୋର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ମଥୁରା ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, “କେଉଁଠି ତୁମେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାଉଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନରେ ଧର୍ମର ମହିମା ମିଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେଉଁଠି ଧର୍ମ ବା କୀର୍ତ୍ତି ଥାଏ? ହେ ଶୁଭଦାୟିନୀ, ମୁଁ ମନମୋହକ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଏଠାକୁ ଆସିଛି।