ତାପରେ ପିବାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଆପଣ ଏପରି କାହିଁକି କହୁଛନ୍ତି?" ସେଠାରେ ରାଜା କେବେ କେବେ ମଦରେ, ନିଦ୍ରାରେ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନ ଥିବାବେଳେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଥିଲେ। ପିବାରୀ ଆଉ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଛାଡ଼ି ଏଇ ଜୀବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ପ୍ରିୟାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯାଇଛି।" "ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେ ତାଙ୍କର ଉଚିତ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବି, ମୋର ପ୍ରିୟେ। ତାପରେ ମୁଁ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲି। ଯଦି ତୁମେ ସମ୍ମତ, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଦେବି, ନିର୍ମଳ ମନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ସଦା ବିଧିର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ଆମେ ମଥୁରା ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।" "ଏବେ ମୋତେ ବୁଝିବାକୁ ମିଳିଛି ଯେ, ତ୍ୟାଗ ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ଆସକ୍ତି ପରି ଦୁଃଖ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ, ତ୍ୟାଗ ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ସାଧାରଣତଃ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉତ୍ତମ ବୋଲି ମନାଯାଏ।" ତାପରେ ରାଜା ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ ସହରବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ସହର ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମଧୁବନ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଆସନ ଅଛି। ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ସେଠାରେ କୁଣ୍ଡବନ ନାମକ ତୃତୀୟ ଉତ୍ତମ ବନ ଅଛି। କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ କାମ୍ୟକବନ ଚତୁର୍ଥ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବନ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପୋକରୀ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ପଞ୍ଚମ ବନ ହେଉଛି ବକୁଳବନ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଯମୁନା ନଦୀର ସବୁଠାରୁ ଦୂର ତୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏଠାରେ, ଧରାମାତା, ମୋର ଭକ୍ତ ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ଆସନ୍ତି। ସପ୍ତମ ବନ ହେଉଛି ଖାଦିରବନ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୋଲି ମାନନ୍ତି। ଏଉଁଠି, ଅଷ୍ଟମ ବଡ଼ ବନ ଅଛି, ଯାହା ସଦା ମୋ ପ୍ରିୟ। ଲୋହଜଙ୍ଘ ନାମକ ବନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଲୋହଜଙ୍ଘ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଦଶମ ବିଲ୍ବବନ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଏକାଦଶ ହେଉଛି ଭାଣ୍ଡୀରବନ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ଭାଣ୍ଡୀରବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବନ ହେଉଛି ବୃନ୍ଦାବନ, ଯାହାକୁ ବୃନ୍ଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଧରାମାତା, ଯେଉଁମାନେ ବୃନ୍ଦାବନ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି... ଏପରି ଭାବରେ ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଯମୁନା ତୀର୍ଥର ମହିମା କଥା: ଏଭଳି ଭାବରେ ମଥୁରା ଦେଖି, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିବା ଗୁପ୍ତ କଥା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ରାଜା ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏକଥା ମୋତେ କହିଥିଲ, ତୁମର ଗୁପ୍ତ କଥା ଆଗରେ ମୋତେ କୁହ, ପରେ ମୁଁ ମୋର କହିବି।" ତେଣୁ ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦର କାରଣ କହିଲେ, "ମୁଁ କୁମୁଦ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ସହରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲି, ଏବଂ ସେହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ମୋର ପ୍ରାଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି।