ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହେ ଦେବୀ, ସେ ଉଜ୍ୱଳ ଗୃହରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତିବଳେ ଏହି ଲୋକେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏକଥର, ପ୍ରବଳ ବୈରୋଚନ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତିନି ହାତ ଉଠାଇ ଉପବାସରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାସ୍କରଦେବ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ବଳି କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ପରିବାରକୁ ପାଳନ କରିଛି।" ତାଁପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ତାଙ୍କ ମୌଳରୁ ଏକ ଚିନ୍ତାମଣି ରତ୍ନ ଦେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟବାର, ଉତ୍ତରାୟଣ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା ଏବଂ କଠୋର ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ବିଶେଷ କରି ପିତୃପକ୍ଷରେ। ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ମାତ୍ରେ ମୋ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏହି ସ୍ନାନରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ମୁନିତୀର୍ଥର ଦକ୍ଷିଣେ ମୋ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେଠାରେ କୋଟିତୀର୍ଥ ରହିଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। କୋଟିତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଗଣ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ସେଠାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ, ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଏ; ବିଶେଷ କରି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଦାନ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଦ୍ଵାଦଶ (ବାରୋଟି) ତୀର୍ଥ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏଭଳି ମଥୁରାର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ମହିମାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି 'ମଥୁରାତୀର୍ଥସ୍ତୁତି' ନାମକ ଏହି ୧୫୨ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ମଥୁରା ତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ମହିମା: ଶିବକୁଣ୍ଡର ଉତ୍ତରେ ନବ (ନଉଟି) ତୀର୍ଥ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୁଭ ଲାଭ ହୁଏ। ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପୁରୁଷ ମୋ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ପୁରାତନ କାଳର କୌଣସି କର୍ମ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କେହି ମହାପାପ କରିଥିଲେ ଓ ନାଇମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିରେ ଯମୁନା ଉପରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଶୁଭ ସଂୟମ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପାପ ମାଆ ପରି ଅଲ୍ପ ରହିଥିଲା, ତାହା ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ସହ ଦୂର ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଭୂମିରେ ଧନୁର୍ଧର ନାମକ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ। ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶତଧିକ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବସୁଘରା ନାମକ ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳା ରାଣୀ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ଚମତ୍କାର ପାଳିସ ଓ ନଦୀତଟରେ ବହୁ ଦିନ ବିତାଇଥିଲେ। କାଳକ୍ରମେ ସେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ସାତି ପୁଅ ଓ ପାଞ୍ଚି ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ପୃଥିବୀର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ରାଜ୍ୟାଧିକାରୀ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସଚେତନ ରାଜା ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦି କହିଲେ, "ହାୟ!