ସୂତ ଜୀ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କହିଲେ—ମାତୃଭୂମି ମୂର୍ଧ୍ନି ନମାଇ, ଦେବୀ ପୃଥିବୀ ପୁନିଥରେ ବରାହ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେ କାହିଁକି ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଉପରେ ମଥୁରାକୁ ବିଶେଷ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଶ୍ରୀବରାହ ଦେବ କହିଲେ: “ମଥୁରା ଏହି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ଉଚ୍ଚତମ କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଏହି ମୋ ଜନ୍ମଭୂମି। ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ମାନବ ବସିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମଥୁରାରେ ଏହି ଫଳ ପ୍ରତିଦିନ ମିଳେ, ଏହି ଫଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ମିଳିଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ଲୋକ ରହନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ମୋ ମାୟାରେ ଅନ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା ଅଜ୍ଞ ଲୋକେ ଏହି ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ମୁଖରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସଦାବାରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମଥୁରାରେ, ଯେତେବେଳେ ଜନାର୍ଦନ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଅତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ତ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମୋ କୃପାରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ, କେବଳ ମୋ କୃପାରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ଶରୀରରେ ଦେବତା ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ରାଜା ଯୟାତିଙ୍କ ବଂଶରୁ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇବେ। ମୁଁ ଚାରିଟି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁନିମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସେଉଁଠି ରହିବି। ଏହି ଚାରି ରୂପ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଚନ୍ଦନ ଭଳି ଦେଖାଯିବ, ଦ୍ୱିତୀୟଟି ସୁନାର ଭଳି ଚମକିବ। ଏଠାରେ ମୋ ଗୁପ୍ତ ନାମ ରହିବ, ପ୍ରିୟେ। ଏଠି, ମୁଁ ବତ୍ତିଶଟିକୁ ପତନ କରେଇବି, ଓ ପବିତ୍ର ଯମୁନା ନଦୀ ସଦା ଅବିଚଳ ଭାବେ ବହୁଥିବା ସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯେଉଁଠି ଯମୁନା ପ୍ରୟାଗରେ ଗଙ୍ଗା ସହିତ ମିଶିଯାଏ, ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ବେଣୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠି ଯମୁନା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବି, ଏହା ନେଇ ଅଧିକ ଜିଜ୍ଞାସା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଏହି ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠି ଜଳସ୍ନାନ କରାଯିବ, ଦେବି, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇ ମାନବ ହିସାବରେ ନ ଜନ୍ମନ୍ତି, ବରଂ ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଦେବି, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକକୁ ପାଆନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏହି ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେପରି ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ମିଳେ, ଏହିଠି ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ଦୁଇଥର ପରିକ୍ରମା କଲେ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଦେବି, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଦେବି, ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ନାମକ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଅଛି। ସେଠାରେ ଟିଂଦୁକ ନାମକ ଏକ ସୂଦ୍ର (ନାଇ) ବସୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାଙ୍କ ପରିବାର ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ମଥୁରାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଶତାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଓ ପବିତ୍ର ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି...