ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଏକ ଶୁଭ ଝରଣା ସମ ମାପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା। ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ଝରଣା ଥିଲା, ଯାହା ସୁନାର ରଙ୍ଗକୁ ଅନୁସ୍ଥାନ କରୁଥିଲା। ପ୍ଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ଝରଣା ଯଜୁର୍ବେଦ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଝରଣା ପଡୁଥିଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପ ପୋକର ରଙ୍ଗକୁ ଅନୁସ୍ଥାନ କରୁଥିଲା। ଏହି ଝରଣା ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସରେ ବ୍ୟତୀତ ହେଉଥିଲା। ଏଠିକୁ ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ସଫଳତା ଆଶା କରି ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠି ରହିଲେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କର୍ମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହି ନାହିଁ। ଏଠିରେ ଶୁଦ୍ଧରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେକିଏ ଚାହେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠି ଦାନ କଲେ ପିତୃ ଓ ମାତୃ ପକ୍ଷର ଦଶ ପିଢି ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ଆଶା କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅବଶ୍ୟ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଭାବରେ ଲୋହର୍ଗଳାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ମହିମା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଲୋହର୍ଗଳାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିପାରିଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଓ ଦାସୀ, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣେ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ସୁନା ପରି ଚମକୁଛି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱର ନିୟମ ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ କୌଣସି କ୍ଲାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହା କରି ବେଳେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ବସିଛି। ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ଶୁଭ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: “ହେ ପୃଥିବୀ, ମଥୁରା ମୋ ପାଇଁ ସମାନ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ।” ସୂତ କହିଲେ: ପୃଥିବୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବରାହଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ପୃଥିବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଆପଣ କାହିଁକି ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ମଥୁରାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି?” ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: “ମଥୁରା ଏହି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୋ ପାଇଁ ଏଠାଠୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏଠା ସୁନ୍ଦର, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଏବଂ ଏଠା ମୋ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଏଠି ବସିଥାନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏଠି ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଏଠି ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମଥୁରାରେ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ମୋ ମାୟାରେ ବିମୁଢ଼ ଅଜ୍ଞାନୀ ସଂସାରରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସଦା ପାପ ରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ମଥୁରାରେ ଜନାର୍ଦନ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ଲୋକମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦାନ ଓ ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ରୂପରେ ଦେବତା। ରାଜା ଯୟାତିର ବଂଶରୁ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆସିବେ, ତାଙ୍କ ବଂଶ ବୃଦ୍ଧି କରିବେ। ମୁଁ ଚାରି ରୂପ ଧରି ରହିବି, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ। ଏକ ରୂପ ଚନ୍ଦନ ପରି ଦେଖିବାକୁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ସୁନା ପରି ଚମକିବା। ଏଠାରେ ମୋର ଗୁପ୍ତ ନାମ ରହିବ, ହେ ପ୍ରିୟ। ଏଠି ମୁଁ ତିରିଶି ଦୁଇଟି ପତନ କରିବି, ହେ ପୃଥିବୀ।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ମଥୁରା ତୀର୍ଥର ଅପୂର୍ବ ମହିମା ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିଲେ।