ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂମିକୁ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଜଳ ବିଦ୍ୟମାନ ରହିଲା। ତାପରେ ଅଙ୍ଗିରସ ତାଙ୍କ ଜଗତକୁ ଯାଇ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନିର ଜଗତକୁ ଛାଡି, ସେ ମୋର ଜଗତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଧାର ହିମଶିତଳ ପର୍ବତର ଶିଖର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ଝରି ପଡ଼ିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଜଗତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପଛରେ ଛାଡି, ପରମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଧାର ମାତ୍ର ହିମଶିତଳ ଅବସ୍ଥାରୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଭାବରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଜଗତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ। କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ତଳାବ ଏକ ଗୁପ୍ତ, ପରମ ମୂଳ୍ୟବାନ କ୍ଷେତ୍ର ମୋର। ସେଠାରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଛଅ ଦିନ ରହିବା ପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ସେ ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଇଥାଏ। ଏହା ଉମାଙ୍କର ତଳାବ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ପରମ ମୂଳ୍ୟବାନ। ସେଠାରେ, ଦଶ ରାତି ରହିଲେ ପରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦଶ ଦିନ ରହିବା ପରେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଇଥାଏ। ଏହା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ତଳାବ, ଯେଉଁଠାରେ ଉମାଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ତିନି ଧାର ହିମାଳୟ ପର୍ବତରୁ ଅବତରଣ କରିଥାଏ। ସେଠାରେ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଏଠାରେ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ, ସେ ପରମ ଲାଭ ପାଇଥାଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମ କୁଣ୍ଡ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଠାରେ ବେଦ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଏକ ଶୁଭ ଧାର ସମାନ ଆକାରରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ସୁନାର ରଙ୍ଗର ଧାର ଅଛି। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ଯଜୁର୍ବେଦ ସଂଯୋଗିତ ଧାର ଅଛି। ଏକ ଧାର ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପ ପୋକାର ରଙ୍ଗରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜଗତକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ସଫଳତା ଚାହିଁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଯିବା ଉଚିତ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେଠି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କର୍ମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିନଥାଏ। ଶୁଦ୍ଧର ଶୁଦ୍ଧ ଏହି ତଳାବ କେବଳ କ୍ଷମାତା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପିତୃ ଓ ମାତୃ ପକ୍ଷର ଦଶ ପୂର୍ବଜ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ତି, ସମସ୍ତ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ଲୋଟସ ଆଖି ଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ଏହି ଗୁଣ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏପରି ଭାବରେ, ବରାହ ପୁରାଣର 'ଲୋହର୍ଗଳର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ଅଧ୍ୟାୟ ୧୫୧ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ମଥୁରା କ୍ଷେତ୍ରର ସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦେବତାଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣି, ଲୋହର୍ଗଳର ନିବାସୀମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଭୂମି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦେବତାମନ୍ଦିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ତୁମ ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିଛି। ମୁଁ ତୁମର ଶିଷ୍ୟ ଓ ଦାସୀ, ତୁମ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇଛି। ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱର ନିୟମ ନିର୍ମାଣ କରିବାରେ କୌଣସି କ୍ଲାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ବସିଛି। ଏବେ, ମୋତେ ସେ ଶୁଭ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ କହ।" ତାପରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ଭୂମିକୁ କହିଲେ: "ମଥୁରା ମୋ ପାଇଁ ସମାନ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ।