ମୋ ପାଖରେ ମୋର ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଅଛି, ଏହାସହିତ ଏକ ଧୁରା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ମୁଁ ଧଳା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବହୁତ କୁରୁମାନେ ଉପରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲି। ଏହିପରି, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ବହୁତ ଆକୃତିମାନେକୁ ତଳକୁ ପକାଇଦେଇଥିଲି। ଏଠି, ସୂତ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଅତି ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଗଲି, ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ସନତ୍କୁମାର ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭାସିଯାଇଥିଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଛ। ତୁମେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲ, ସେଇ ପଦ୍ମପତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମର କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛ, ଏହି ଧର୍ମ ଦେବମାନେ ରଚନା କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେଇ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ କ’ଣ କହିଥିଲେ?” ସୂତ କହିଲେ—ସେ ମଧୁର କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ। “ଶୁଣ, ବାଳକ, ଏହି ଜଗତ୍ନାଥ ମୋତେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ। ଏଠି ଅନେକ ପାପକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୃଦୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି ବହନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅପୂର୍ବ। ଏଠି, ଚାରିଟି ଝରଣା ପଡ଼େ, ସେଗୁଡିକ ମନର ତୁଳନାରେ ବେଗବାନ୍ ଓ ଶଂଖପରି ଧଳା। ଏଠାରୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚେ। ପଛରେ, ପଞ୍ଚଟି ଝରଣା ପଡ଼େ, ସେମାନେ ତାଳଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏଠି ସେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଏଠି ତିନିଟି ଝରଣା ପଡ଼େ, ସେମାନେ ନ ହୁଏ ଗଢ଼ ନ ହୁଏ ପତଳା। ଏଠାରୁ ଵସିଷ୍ଠଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ କରେ; ଵସିଷ୍ଠଙ୍କ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ସେ ପୁଣି ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏଠି ପଞ୍ଚଟି ଝରଣା ପଡ଼େ, ସେମାନେ ହିମଗିରିରୁ ଉଦ୍ଭୂତ। ଏଠି ସେ ପଞ୍ଚଶିଖ ନାମକ ଋଷିଙ୍କ ଦେଶକୁ ଯାଏ। ପଞ୍ଚଚୂଡ଼ା ଛାଡ଼ି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏଠି ସାତଟି ଝରଣା ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ରେ ପଡ଼ୁଛି। ଏଠି ସେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଝିଅମାନେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି। ସାତ ଋଷିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋର ଲୋକରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଏଠି ଏକ ଝରଣା ପଡ଼େ, ଏହି ନଦୀ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ। ସେ ଏଠି ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଝିଅମାନେ ସହିତ ଖୁସିରେ ରହେ। ଶରଭଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ପୃଥିବୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଜଳ ସେଠି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ, ହେ ଉତ୍ତମ ମୁଖମଣ୍ଡଳା। ଅଙ୍ଗିରା ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଏ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏଠି ଏକ ଝରଣା ପଡ଼େ, ଏହି ହିମଶିଖର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଋଷିଙ୍କ ଝିଅମାନେ ସହ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ପୁଣି ଏଠି ଏକ ଝରଣା ପଡ଼େ, ଯାହା ହିମଗିରିରୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଋଷିଙ୍କ ଝିଅମାନେ ସହ ମୁଗ୍ଧ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ସେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏଠି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ। କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ସରୋବର ମୋର ଏକ ଗୁପ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ର।