ପୃଥିବୀ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କିଛି ଅନ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶୁଭ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି କି?” ତେବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନରସିଂହ, ଜଗତର ନାଥ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ଦିବ୍ୟ ଶୂର, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୃଥିବୀର କମ୍ପିତ କଥାଗୁଡିକ ଶୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶ୍ରୀ ବରାହ ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାପରେ, ସିଧ୍ଧବଟକୁ ଗଲେ, ଯାହା ତିରିଶ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଅଛି। ସେଠାରେ, ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଶୁଭ ନିବାସ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଅସହ୍ୟ, ଚାରିପାଖରେ ପାପରେ ଘିରିଥିବା। ସେଠି, ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୃଥିବୀ। ସେଠୁ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଉପରକୁ ଉଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବା। ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ରମାନେ, ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନଙ୍କର ସମୂହ, ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ନିବାସୀ, ଶତକୋଟି ହଜାର ମାନେ ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ପତିତ ହେଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ମୁଁ ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିଛି। ସେଠି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୀବମାନଙ୍କର ବିନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଜଣେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେ ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଉଁ, ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ବିଧି ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରି, ଏଠି, ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଜୀବନ ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଏଉଁ, ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିବି। ମାସିକ ବିଧି ଅନୁସାରେ, ଚବିଶତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ମୋ ପାଇଁ ଏଠି ଏକ ଅଶ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଭୂଷିତ କରାଯାଏ। ମୋ ଧନୁ-ବାଣ, ଅକ୍ଷ-ତନ୍ତୁ ଓ କଳଶ ଏଠି ଅଛି। ଶ୍ୱେତ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ମୁଁ ଅନେକ କୁରୁମାନେ ଉପରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲି। ଅନେକ ଆକୃତି ଆକାଶରୁ ପତିତ କରିଥିଲି। ସୂତ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍କର୍ଷ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଜ୍ଞାନୀ ପୁତ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରି ଗଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଜଗତ୍ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଛ। ଯିଏ ଲଟସ୍ ପତ୍ର ଭଳି ଆଖି ଥିବା, ତୁମେ ଯାହାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଛ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ; ତେବେ, ସେ ଲଟସ୍-ନୟନ ଆଉ କଣ କହିଲେ?” ସୂତ କହିଲେ: ସେ ମଧୁର କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। “ଶୁଣ, ବାଲକ, ଜଗତ୍ ନାଥ ମୋତେ ଏହିପରି କହିଥିଲେ; ସେଠି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ ହୋଇଥାଏ। ସେଠି, ପାପର ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧିକରଣ କାର୍ଯ୍ୟ, ସୁମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୋ ଅଶ୍ୱମାନେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ସେଠି, ଚାରିଟି ଧାରା ପଡ଼ିଥାଏ, ମନ ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଓ ଶଂଖ ଭଳି ଧଳା। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ମୋ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏଠି, ପାଞ୍ଚଟି ଧାରା ପଡ଼ିଥାଏ, ତାଲ ଗଛ ଭଳି। ସେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ନାରଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଦିବ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏଠି, ତିନି ଧାରା ପଡ଼ିଥାଏ, ନା ମୋଟ, ନା ଅତି ପତଳା।