ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା ବସୁନ୍ଧରାଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—"ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଯାହା ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ସବୁ ଜଗତରେ ଯେତେଇ ଜଳ ରହୁଥିବା, ସେଠାରେ ଜଳର ପରିମାଣ ବଢ଼ିଯାଏନାହିଁ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ପ୍ରମାଣିତ କଥା ଭକ୍ତିର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଏ । ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଭକ୍ତିର ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଯିଏ ଦିନକୁ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣେ, ସେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କେବେ ଏହି କଥାକୁ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଭାଗ୍ୟଶାଳି ବସୁନ୍ଧରେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ମୁଁ ସେଥିରେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲି ।" ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର ପବିତ୍ର 'ସାନନ୍ଦୂରା ମହାତ୍ମ୍ୟ' ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା । ଏବେ ଲୋହାର୍ଗଳ ମହିମା କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି । ବସୁନ୍ଧରା ଯେତେବେଳେ ସାନନ୍ଦୂରାର ମହିମା ଶୁଣିଲେ, ସେ କହିଲେ, "ଓ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ମହିମା ଶୁଣି ମୋର ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର ହୋଇଗଲା । ଆଉ କିଛି ଗୁପ୍ତ, ଶୁଭ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି କି?" ତାହାପରେ ଧରଣୀ ଭଗବାନ୍ ନୃସିଂହ, ଜଗତର ନାୟକ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସ୍ଥିର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶୂରବୀର ଭାବରେ ଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପଚାରିଲେ । ତାପରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ମହିମା କଥା କହିବି, ଯାହା ମୋର ବ୍ରତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ।" ତେଣୁ, ସେ ସିଦ୍ଧବଟ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯାହା ତିରିଶି ଯୋଜନ ଦୂରେ ଥିଲା । ସେଠାରେ ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ ଶୁଭ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଦୁଷ୍କର ଓ ଅସହ୍ୟ, ଚାରିପଟେ ପାପ ଦ୍ୱାରା ଘେରା । ସେଠି ଉତ୍ତର ଦିଶାରେ ମୁଁ ନିବାସ କରେ । ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଉତ୍କ୍ରମଣ କରି ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତଗଣ, ସୋମ, ବୃହସ୍ପତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅନେକ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଶୀଘ୍ର ତଳକୁ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ । ଏଭଳି ମୁଁ ଏହି 'ଲୋହାର୍ଗଳ' ନାମକ କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିଛି । ସେଠାରେ ବଳଶାଳୀ ଜୀବମାନଙ୍କର ବିଧିବତ୍ ସ୍ଥାପନ ହୋଇଥିଲା । ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେଉଁଠି ସେ ଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ । ଏଉଁଠି ତିନି ରାତି ଉପବାସ ଓ ବିଧିବତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ନିଜ କର୍ମ ସମାପ୍ତ କରି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ । "ଏହା ସହିତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିବି । ମାସିକ ବ୍ରତାନୁସାରେ ଚବିଶିତମ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅଳଙ୍କୃତ ଘୋଡ଼ା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ । ସେଠି ମୋର ବାଣ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ, ଏକ ଧୁରା ଦୋରି ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ । ମୁଁ ଶ୍ୱେତପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅନେକ କୁରୁମାନେ ଉପରେ ଅବତରଣ କରେ । ଆକାଶରୁ ଅନେକ ରୂପ ତଳକୁ ପତିତ କରେ ।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମାରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ସନତ୍କୁମାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ । ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଛ । ଯାହାଙ୍କର କମଳପତ୍ର ସମ ଚକ୍ଷୁ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ । ତୁମେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ କଥା କହୁଛ, ଯାହା ସ୍ବୟଂ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ । ଏହା ପରେ, ସେ କମଳନୟନ ଭଗବାନ୍ କ'ଣ କହିଥିଲେ?" ସୂତ କହିଲେ, "ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କଥା କହିଲେ...