ଏହି ଉତ୍କଳ ଦେଶର ପବିତ୍ର ମହାପୁରାଣର କଥା ଆମେ ଶ୍ରବଣ କରୁଛୁ। ଏହାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ପ୍ରଭୁ ବରାହ ଦେବୀକୁ କହିଲେ—“ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଉତ୍କଳ ଯାତ୍ରୀ ଋଷିମଣ୍ଡଳର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ସେଠାରେ ଅରୁନ୍ଧତୀକୁ ଦେଖିବେ। ଏହି ଋଷିମଣ୍ଡଳର ଲୋକକୁ ଛାଡି ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନମସ୍କାର କରିବେ। କିନ୍ତୁ ମୋର ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ପାରିବେନାହିଁ। ଏଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି। ଏଠାକୁ ଜଟାକୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବସିଛି। ଏହା ମଲୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅଛି। ଅଗସ୍ତିଭକ୍ନକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଅଗସ୍ତିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଛାଡି ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ହେ ମହାନ ନାରୀ, ଏହି ମହାସାଗର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଓ ଅଗମ୍ୟ। ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଯାହା ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଜଳ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ସେଠାରେ ରହିଥାଏ। ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ଭକ୍ତିର ମହିମାକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଅଷ୍ଟଭକ୍ତିର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଶ୍ରୁତିକୁ ପଢ଼ନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁନନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ବେଳେ କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହି କଥାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ। ହେ ଶୁଭା, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ସେହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର “ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା” ନାମକ ଏକ ଶତ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଆମେ ଲୋହାର୍ଗଳର ମହିମା ଶୁଣୁଛୁ। ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା ଶୁଣିବା ପରେ, ବସୁନ୍ଧରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ମୋର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। କି ଆଉ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶୁଭ ତୀର୍ଥ ଅଛି?” ଦେବତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନୃସିଂହ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ଦିବ୍ୟ ଶୂର, ପୃଥିବୀର କମ୍ପିତ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ କହିଲେ—“ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ, ମୋର ବ୍ରତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି। ତାପରେ, ସିଦ୍ଧବଟକୁ ଯିବାକୁ, ଯାହା ତିରିଶ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ଅଛି। ଏଠାରେ, ଲୋହାର୍ଗଳ ତୀର୍ଥରେ ଏକ ଶୁଭ ନିବାସ ସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଅସହ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଛି। ମୁଁ ସେଠାରେ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସ୍ଥିତ ଅଛି, ହେ ଶୁଭା। ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଉପରକୁ ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ, ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ନିବାସୀ ମାନେ, ଶତ କୋଟି ହଜାର ଦେବମାନେ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ତ୍ୟାଗି ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଏପରି, ମୁଁ ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ ଏକ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାପିତ କରିଛି। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଥାନ୍ତି। ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ଏଠାରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ଵ କର୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ଏପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିବି। ଚବିଶତମ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ମାସିକ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ, ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକ ଅଶ୍ୱ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦେବୀ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଏକ ଶୁଭ ଏବଂ ପବିତ୍ର ନାରୀକୁ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ଯାହାର ମହିମା ଅନନ୍ୟ।