ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଭକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ମୋର ଭକ୍ତମାନେ, ସଂସାରର ଦୁଃଖଦାୟକ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଖି, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପବିତ୍ର ସରୋବରର ପ୍ରଭାବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ସାଗର ଓ ରାମ ମିଳିବେ, ମୋର ମଧୁର ଦେହଯୁକ୍ତ ମହିଳା। ଏହି ସ୍ଥାନ ବହୁ ପ୍ରକାର ଜାଡ଼ି ଓ ଲତାରେ ଭରିଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠି ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥାନ୍ତି। କୁମୁଦ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଏଠି ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ସୁସ୍ୱାଦୁ ଗନ୍ଧରେ ଏଠି ମନୋରମ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସାଗରର ଆଶ୍ରୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଏଠି ଚାଲିଯାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଭୂମିରେ କେହି ମାନବ ଏଠାରେ କୌଣସି ନିବାସ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପଥ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାର ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଠି, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ସାଇଡ଼ରୁ ଅଧା ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଅନେକ ଝରଣା ପଡ଼ିଥାଏ, ଓ ଜଳ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ଅଛି। ଏଠି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଚାରି ଦିଗର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋର ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଭୂମିରେ ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ମୁକ୍ତି ଲଭିଥାଏ, ସଂସାରରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ। ଏଠି ଜଳ କେବେ ବଢ଼େ ନାହିଁ, କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଏଠି ମଧୁର ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥାଏ, ଯାହା କାନକୁ ମନୋହର ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏଠି ରାମ, ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ରଖିଥିବେ। ସେ ଶାଲମଳୀ ଗଛକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ରହିଥିବେ। ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଅରୁନ୍ଧତୀକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ। ଋଷିମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ। ମୋର ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଠି, ଶୁଭ୍ର ଦେହଯୁକ୍ତ ମହିଳା, ପବିତ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଥାନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଜଟାକୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହା ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଅଛି। ମଲୟାର ଦକ୍ଷିଣରେ ଓ ସାଗରର ଉତ୍ତରରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଏଠି ଅଗସ୍ତିଭକ୍ନକୁ ଯାଇ, ଲୋକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅଗସ୍ତିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା, ସାଗର ବଡ଼ ଓ ଅପାର ଅଛି। ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ଲୋକମାନେ ଯାହା ଦେଖନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଦେହଯୁକ୍ତ ମହିଳା, ଏହି ଜଳ କେବେ ବଢ଼ି ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହିଥାଏ। ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଧିକ୍ୟତାର ସ୍ଥାନ, ଭକ୍ତିର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଶୁଭ୍ର ଦେହଯୁକ୍ତ ମହିଳା, ଯେଉଁମାନେ ଅଷ୍ଟଭକ୍ତିର ମାର୍ଗରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗାଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଣନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏହାକୁ କେବେ ଭୁଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ଯାହା ତୁମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲା, ତାହା କହିଦେଲି। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଏକ ଶତ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା" ନାମକ, ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ଲୋହାର୍ଗଳର ମହିମା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସାନନ୍ଦୂରର ମହିମା ଶୁଣିବା ପରେ, ବସୁନ୍ଧରା—ଧରଣୀ କହିଲେ: "ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଏହି ମହିମା ଶୁଣିବା ପରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।