ଏଠି ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମହତ୍ମ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଜନମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହା ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା ମନ ଓ କାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଏହି ଶବ୍ଦ ପାପୀମାନେ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଥା ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ସହଜରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି ଶବ୍ଦ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିକଶିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ଭୂମିରେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଲୀଳା କରିଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପାଥର ଶାରି ଓ ଦଶ ଦିଗରେ ଗୁହା ଅଛି। ସେଠି ଏକ ମଣିଷ କୁ ଛଅ ଯାମ ରହିବା ପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ଏଠିଠାରୁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ। “ଏବେ ମହିଳେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହୁଛି। ସମସ୍ତ ଗଛର ପତ୍ର ବହୁ ପରିମାଣରେ ଝରିଯାଏ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଚମକୁଛି। ସେ ବଡ଼ ଗଛ ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଜାଗା ଜୁରି ଆବୃତ। ସେଠି ଅନେକ ମାଛ ଓ ପାଣି ଥିବା ସହ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ରହିଛି। ସେଠି ଏକ ମଣିଷ ଅଠ ଦିନ ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। “ଏଠି ମହିଳେ, ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣ। ଦୁପୁରେ ଏହା ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସମାନ ରହିଥାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଲ୍ବ ଗଛ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯାହା ବଡ଼ ଗଛ। ଯିଏ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରେ; ଯିଏ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ। ଯିଏ ମୋ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ସେଠି ଫୁଲ ଉଠାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପାରାୟଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସେଠି ଏକ ପୋଖରୀ ଅଛି, ଯାହା ପାହାଡ଼ ମଣିପୂର ନାମରେ ପରିଚିତ। “ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ସେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ପାପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଣ୍ୟଶୀଳମାନେ ସହଜରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଚବିଶତିଂଶ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଦୁପୁରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଉଚ୍ଚ, ବିଶାଳ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶୀତଳ ରହନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ସେମାନେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। “ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଥାକି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଆମେ ତିନିଜଣେ ଶ୍ରୀମୟ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥାଉ। ଏହି ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାରକା ତିରିଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦଶ ଯୋଜନ ଆବୃତ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପରମ ଧର୍ମ; ସମସ୍ତ ତେଜରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସମସ୍ତ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବେଦ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାରେ ଏହି ତପସ୍ୟା ସର୍ବୋତ୍ତମ। “ଯଦି କେହି ପରମ ସିଦ୍ଧି ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସପ୍ତ ପିଢ଼ିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯଦି ସେ ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କରେ, ତେବେ ଆଉ କଣ ଚାହିଁବେ? ଏପରି ଭାବେ, ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା ବିଷୟରେ ଏହି ଏକଶହ ଉନଅଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ସାନନ୍ଦୂର ମହିମା କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ, “ଏହି ପରମ ପୁଣ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁଁ ଉତ୍ତମ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି। ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଯଦି ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ଗୁପ୍ତ ମହିମା ଅଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।