ଧରାଣୀ କହିଲେ, “ମୋର ମନରେ ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।” ସେଉଁଠାରେ, ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଠାର ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଇ ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଧରାଣୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଏଭଳି ଶୁଣିଛି।” ତାପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନମିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ସହର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦ୍ୱାରକା ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲା। ଏହି ସହର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା। ଭୂମିର ଭାର କମାଇ ଦେଇ, ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଠାରେ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରଭୁ ହେବେ, ଯିଏ ମୋତେ ସମାନ। ହେ ଧରାଣୀ, ଏକ ଶାପର ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇବେ। ଯିଏ ଉଦ୍ଭିଦ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ହାଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଧଳା ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ନାରାୟଣଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧରାଣୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଏହି କଥା ସଫଳ ହେବାକୁ ଆଶା କଲେ। ତାପରେ ଧରାଣୀ ପଚାରିଲେ, “ଦୁର୍ବାସା ଏଠାରେ କିପରି ଶାପ ଦେବେ? ଏହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ, “ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ମୋ ସହିତ ସଂସାରିକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ସେ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ ଅନୁଚିତ ଆଚରଣରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରାଇଲେ। ତାପରେ ଏକ ଶିଶୁ ଚାହିଁ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ହେ ମୁନି, ଏହା ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ।’ ତାପରେ ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, ‘ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ତୁମ ବଂଶକୁ ନାଶ କରିଦେବ।’ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଏହି ଶାପ ଶୁଣି ସେଇ ସମସ୍ତ ଝିଅମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ସେମାନେଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏପରି କହିଲି—ହେ ଧରାଣୀ, ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାପର କାରଣ କଥାଇଛି। ଦ୍ୱାରକା ସେଇ ସୁଭଗ ସହର, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ। ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯାହା ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ, ସେ ସମୁଦ୍ରତଟକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ଉଚ୍ଚତାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଦେବଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠାରେ ବହୁତ ଉତ୍ତମ ଫଳ ରହିଛି, ଯାହା ଘଡ଼ା ପରି ଆକୃତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅତିଶୟ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଫଳ କେବଳ ଭାଗବତ ଭକ୍ତ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ପାଇପାରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ କାମ ଓ ଲୋଭରେ ଭରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି ଓ ଗୁପ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭାସ ତୀରେ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସମୁଦ୍ରରେ, ମଗର ଦିଗକୁ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଆସିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ କେବଳ ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଅତି ଗଭୀର ଓ ଅପାର ଜଳରେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଏକ ହସ୍ତପ୍ରମାଣ ଅଂଶରେ, ଜେଣ୍ଟି ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଶୁଭ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।