ଶ୍ରୀ ବରାହ ଦେବ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରୀ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ବାସ କରିବି, ସେଠି ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା, ଏବଂ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବେ। ଏଠିକୁ ନାରଦ, ଅସିତ ଓ ଦେଵଳ ମୋତେ ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମଣିପୁର ପର୍ବତରେ ମୋତେ ସେହି ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟଶାଳି ମହିଳା, ଏହାର ନାମକରଣର କାହାଣୀ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହି ପର୍ବତର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ମହିମା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଜଣେଇଲି। ଏହି ସବୁ ଗୁପ୍ତ ଗୁଣ, ମୋର ଏହି ପର୍ବତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି। ଏହି କଥା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ମୂଳ ଉପଦେଶ।" ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର “ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା” ନାମକ ଏକଶ ଅଠଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଏଠିରେ ସମାପ୍ତି ହେଲା। ପରେ, ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଧରଣୀ କହିଲେ, "ମୋ ମନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଥିବା ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଭୂମିର ଧାରକ ଅଛନ୍ତି। ଏଭଳି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ମହିମା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।" ଏଥିରେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠଜନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠି ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ନଗର ଗଠିତ ହେଲା, ଯାହା ‘ଦ୍ୱାରକା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା। ଏହି ନଗର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ଦଶ ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା। ଭୂମିର ଭାର କମାଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏଠି, ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ପରି ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଅବତରିତ ହେବେ। ଏହି ଦ୍ୱାରକାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ କୌଣସି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଙ୍ଗଲ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ହଳଧରଣ କରିଥିବା ଏକ ବିଶେଷ ପୁରୁଷ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ ଧରଣୀ, ନାରାୟଣଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ବାସ୍ତବ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାଁକୁ ଜଣେଇବାକୁ ଚାହିଲେ, “ଦୁର୍ବାସା ଏଠି କିପରି ଶାପ ଦେବେ?” ଶ୍ରୀ ବରାହ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ସେଉଁଠି ଜବାନ ଓ ଯୌବନର ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କ ଗୌରବଶାଳୀ ପୁଅ ମୋ ସହ ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରାଇଲେ। ତେଣୁ ସେଉଁଠି ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ‘ତୁମର ଗର୍ଭରୁ ଏକ ମୁସଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଯାହା ତୁମର ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ।’ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।" "ତାପରେ, ସେ ଝିଅମାନେ ଯେଉଁଠି ଆସିଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏପରି କହିଥିଲି। ଏଭଳି, ଧରଣୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଥିବା ଶାପର କାରଣ କହିଦେଲି।" "ଦ୍ୱାରକା ଏକ ପବିତ୍ର ନଗର, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ। ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଛାଡି, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନଗର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏଠି ଥିଏ, ସେ ଦେବଲୋକ ଛାଡି, ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଫଳ, ମଟକା ଆକୃତିରେ ଏଠି ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗବତରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟେ କୌଣସି ଫଳ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ରାଗ ଓ ଲୋଭରେ ଆବୃତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଉଁଠି ଥିବା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ବିଶିଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଓ ଦ୍ୱାରକା ନଗରର ମହିମା ଧରଣୀଙ୍କୁ କଥା ହେଲେ।