ଏଠାରେ, ଏକ ପୁରୁଷ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପାଞ୍ଚଟି ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ ଏବଂ ମୋର କର୍ମମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରେ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ମୋର କ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ପନ୍ନା ପରି ଗଭୀର, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ଲୋକେ କଠିନ କର୍ମ କରନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମାରେ ନିଷ୍ଠିତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବଂ, ହେ ଚୌଡ଼ ନୟନବଳିକେ, ସେମାନେ ମୋର ମଣିପୁର ପର୍ବତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଧୋଇଯାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେଠାରେ ଝରଣା ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କେବଳ ଶୁଧ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏଠି, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ରହୁଛି। ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଠିକୁ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ, ଶୁଧ୍ଧ ଭାଗବତ, ମୋର ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେ ସୁନ୍ଦରି, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଏଠିକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ, ପ୍ରଚୁର ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚ ରାତି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମୋର ଏହି ପର୍ବତରେ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାପରେ, ଏଠିରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସେ (ପୃଥିବୀ) ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ନାମର ବ୍ୟୁତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।" ତେବେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—"ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ବାସ କରିବି, ସେଠି ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ବହୁତ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ, ନାରଦ, ଅସିତ, ଦେବଳ ଏମାନେ ମୋତେ ସେଠି ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ମଣିପୁର ପର୍ବତରେ ସେମାନେ ମୋତେ ଏହି ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ହେ ଶୁଭେ, ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ନାମର ବ୍ୟୁତ୍ପତ୍ତି କହିଲି। ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ପର୍ବତର ମହିମା ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ଏହି ସବୁ ମୋର ଗୁପ୍ତ ମାମଲା, ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପର୍ବତରେ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଧର୍ମର ମୂଳ କଥା କହିଲି।" ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣର "ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମହିମା" ନାମକ ଏକଶ ଅଟ଼ଚାଳିଶିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ଦ୍ୱାରକାର ମହିମା କଥା: ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ପୃଥିବୀ କହିଲେ: "ମୋ ମନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତିଶୟ ଶାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ଧାରକ। ଏଭଳି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ମହିମା ଶୁଣିଛି।" ତେବେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ। ଯେବେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲା, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ସେଠି ଏକ ସହର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରକା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହା ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଚୌଡ଼ା ଏବଂ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଥିଲା। ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇ, ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେଠି ଏକ ପ୍ରଭୁ ଥିବେ, ମୋ ପରି, ହେ ବରାରୋହେ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହି ଦ୍ୱାରକାର ନିବାସୀମାନେ ଏକ ଶାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିବେ...