ଶ୍ରୀବରାହ ଦେବ କହିଲେ, “ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତତମ ତଥ୍ୟ ଅଛି—ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଅପରିମିତ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଗୁପ୍ତ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ହିମାଳୟର ତୁଷାରାଚ୍ଛାଦିତ ଶିଖର ଓ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହାକୁ ‘ଗୋଉଦ୍ୟାନ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ସେଠାରେ ଗାଈମାନେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସତ୍ତରି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରଜାପତି ଋଷି ଔର୍ବ ରହିଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ଲାଭ ଓ ହାନି ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖିଥିଲେ। ଏମିତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଗୋଟିଏ ବ୍ରହ୍ମୟାତି ନାମକ ମହାପୁରୁଷ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଔର୍ବ ଏଠି ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗ ଓ ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ଅନେକ ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଶ୍ରୀଅମୂଳ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ଏକ ଦିନ ମହା ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଶୀଘ୍ର ହିମାଳୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଔର୍ବ ମୁଁଡ଼ ଋଷି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ତହସ୍-ନହସ୍, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଜଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତିନି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ତାଳମାଟି ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲେ, କାରଣ ସେଠି କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମହା ଜ୍ୱାଳାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ କିଛି ଚାହିଁବା ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ।” ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ଏମିତି କଥା କହି, ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲି। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଲି। ତେଣୁ ବିରୂପାକ୍ଷ ଏଠି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଜ୍ୱାଳାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୁଁ ଚଳିତ ହୋଇପାରିବି ନାହିଁ। ତେବେ, ଚଳିବାକୁ ଚାଲିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳିବ। ଆମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଶାପ ଉଠିଯିବ। ଔର୍ବ କହିଲେ, “ମୋ ମୁଁହରୁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା ବାହାରିନାହିଁ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ କେବଳ ଏହି ପ୍ରକାରେ ହଟିପାରିବ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।” ସତ୍ତରି ସାତ ସୌରଭେୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ‘ଗୋଉଦ୍ୟାନ’ ବୋଲି ପରିଚିତ, ଏହା ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ। ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେଠି ସଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭାବେ ମୋ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଲୋକେ ପାଞ୍ଚ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଅନ୍ତେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେ ମହାଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠି ‘ପଞ୍ଚପଦ’ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ଅଛି। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦୁଇଟି ବ୍ରହ୍ମାସନ ଅଛି। ତା’ଉପରେ କମଳ ଡାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ବିଷ୍ଣୁ ଆସନ ଅଛି। ସେଠି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ସେଇ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଉଁଠି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଏକ ଝରଣା ପଡ଼ୁଛି, ସେଠି ଏହି ମହାତ୍ମା ତୀର୍ଥ ଅବସ୍ଥିତ।