ଏଠି ଏକ ଅତି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି—“ଓ ଦେବୀ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ, ଅନନ୍ତ ଓ ମଧ୍ୟ, ରଜସ୍ୱଳା, ଦେବୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।” ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଓ ପୃଥିବୀ, ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବୀ, ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ, ପ୍ରତିଦିନ, ମୋର ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଓ ଶୁଭେ। ପରେ, ଏକ ମନ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା, ଓ ପୃଥିବୀ, ଯେମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ନାରୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନପୁଂସକ—ସେମାନେ ସଦା ଏହି ଆଚରଣ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏଯୁଗର ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ଭୋଗରେ ଲିନ୍ନ, ସେମାନେ ଆଜିଯାଏ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ହଜାର ମା’ ବାପା, ଶତାଧିକ ପୁଅ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଜ୍ଞାନରେ ଆବୃତ ଓ ମୋହରେ ବିମୂଢ଼। ମା’ ଏକ ପଥେ, ବାପା ଅନ୍ୟ ପଥେ ଯାଆନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏବଂ ଏହା ସବୁ କିଛି ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୟ ପାଇଁ—ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ମାତ୍ର। ଓ ପୃଥିବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ପ୍ରତିଦିନ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଓ ମନୁଷ୍ୟ। ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମହା ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ଶ୍ରୀ ବରାହ ପୁରାଣର ୧୪୨ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟାର ମହିମା” ନାମରେ ଅଛି। ଏବେ, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ମନ୍ଦାର ପରମ ମହିମାକୁ ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଏକ ଶୃଙ୍ଗରେ ମନ୍ଦାର ପରିବେଶ ଅଛି। ଏଠି, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଓ ପୃଥିବୀ, ରାମ ନାମକ ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷ ଥିଲେ। ସେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖରୁ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତିର ଇଚ୍ଛା କଲେ। ତା’ପରେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମନ୍ଦାର ଅତି ଦିବ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିଛନ୍ତି। ଏଠି ଲୋକମାନେ କ’ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ କ’ଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି? ମନ୍ଦାରର ଗୁପ୍ତ କ’ଣ ଓ ରହସ୍ୟ କ’ଣ?” ତେବେ, ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏଠି ମନ୍ଦାରର ମହା ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟା କଥା କହିବି। ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ମନ୍ଦାରରେ ଖେଳୁଥିଲି, ଯେତେବେଳେ ସେଠି ଚାରିପାଖ ଫୁଲେଇଥିଲା। ମୁଁ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତରେ ଥିବାବେଳେ ମୋ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉଦିତ ହେଲା। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ, ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ଦାର ନାମକ ଏକ ମହା ବୃକ୍ଷ ଅଛି। ସେଠି ଥିବା ପଥର ତଳ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ। ଏହି ମହା ମନ୍ଦାର ବୃକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ଓ ସୁନ୍ଦରି। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଏହାକୁ ଲୋକମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ମନ୍ଦାର ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡରେ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଏକବେଳି ଭୋଜନ କରି ଉପବାସ ରହିଥାଏ, ଯଦି ସେ ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପ୍ରପଣ ନାମକ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି। ସେଠି, ଏକ ମହା ପୁଣ୍ୟମୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମୋର ପରମ ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଏକ ରାତି ଉପବାସ ରହି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଏଠାରୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହାର ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଶୋଭାମୟ ଭୂମିରେ ବରଙ୍ଗନା ନାମକ ଏକ ସମତଳ ଝରଣା ଅଛି। ସେଠି ଏକବେଳି ଭୋଜନ ଓ ଉପବାସ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ମନ୍ଦାର କ୍ଷେତ୍ରର ଗୁପ୍ତ ମହିମା, କ୍ରିୟା ଓ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଉପରେ ଶ୍ରୀବରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ କୁହାଯାଇଛି।