ପୃଥିବୀ ମାତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ମୋହ ଓ ଭ୍ରମରେ ଆବୃତ, ହେ ନିମ୍ନତମ ମନୁଷ୍ୟ, ସେମାନେ ସଦା ଦୁଃଖର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗକୁ ପଛରେ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ଉପାସନା କର। ଯିଏ ସଦା ମୋତେ ଚିନ୍ତା କରେ, ନିଷ୍ଠାରେ ମୋ ପୂଜା କରେ, ସେଇ ମୋର ପ୍ରିୟ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ। ଏକାଗ୍ର ମନେ ଯଦି କେହି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଦଶ ପୂର୍ବ, ଦଶ ପରେ—ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅଭିଲାଷା ଓ ମୋହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମହିଳାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଉଚିତ। ତୃତୀୟ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ନାରୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ପରେ ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଏହି ଶୁକ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ତୃତୀୟ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିବା ଯାଏ। ଯଥାକାଳରେ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ ଅନୁମୋଦିତ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଏହାକୁ ଏଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରେ ନାହିଁ। ହେ ପୃଥିବୀ, ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି, ଶୁଣ। ଯେମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ, ଯୋଗ, ସାଂଖ୍ୟ ମନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ବ୍ୟତୀତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିୟମ ରଖି ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଆସିଲେ, ମୁଣ୍ଡର ଅପବିତ୍ରତା ସ୍ନାନ କରି ସଫା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଚାହିଁ: ‘ଓ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୂଳ, ଗୁପ୍ତ, ଅନନ୍ତ, ମଧ୍ୟ, ରଜସ୍ୱଳା, ଦିବ୍ୟ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁ।’ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି, କେବଳ ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଅପବିତ୍ର ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତେ ଦିନେ ମୋର ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା, ଯେମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି—ନାରୀ, ପୁରୁଷ, କିମ୍ବା ନପୁଂସକ—ସେମାନେ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ତଥାପି, ଏଇ ସଂସାରରେ ଅନେକ ପୁରୁଷ ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାନ୍ତି। ହଜାର-ହଜାର ମାଆ ବାପା, ଶତ-ଶତ ପୁଅ ଓ ଜଣା, ଏମିତି ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନରେ ଆବୃତ, ମୋହରେ ଅଧିକୃତ। ମାଆ ଏକପଥେ, ବାପା ଅନ୍ୟପଥେ ଯାନ୍ତି। ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ—ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ମାତ୍ର। ଯେଉଁ ମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିରାଗ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ମୁକ୍ତ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏହି କଥା ଶୁଣେ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି। ଏପରି ଭାବେ, ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ ‘ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟାର ମହାତ୍ମ୍ୟ’ ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ ମନ୍ଦାର ପରିଚୟ ଆଉ ଏକଥା କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ। ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ, ଭିନ୍ଦ୍ୟ ପର୍ବତର ଏକ ଶୃଙ୍ଗରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଏକ ମହାତେଜସ୍ବୀ ରାମ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ। ସେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖାରବିନ୍ଦୁରୁ ଧର୍ମକଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ।