ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ମହାନ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏହି ଦିବ୍ୟ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉପାସନାର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆଶା କଲେ। ତାହାପରେ, ପୃଥିବୀ କହିଲେ— “ମୋର ସ୍ୱଭାବ ମୃଦୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ମହିଳାମାନେ ଜୀବନଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଦୁର୍ବଳ। ଏଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଖାଇବା ସମୟରେ ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ମାଧବୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଧବ କହିଲେ— “ମୋ ପ୍ରେମୀ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ପାଆନ୍ତି, ସେ ବିଷୟରେ ପଚାରାଯାଇଛି। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ମହିଳା ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖାଇବା କିମ୍ବା ଦେହ ପୋଷଣ କରିବାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଲାଗେ ନାହିଁ। ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଦୂଷିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ସେ ପ୍ରାଚୀନ, ଆଦି ନଥିବା, ଶେଷ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ପଞ୍ଚମ ଦିନ ପରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ମନେ ମୋତେ ଭଜି, ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।” ତାପରେ ପୃଥିବୀ ପଚାରିଲେ— “ସେମାନେ କିପରି ଦୋଷ ଓ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି?” ବରାହଦେବ କହିଲେ— “ମୋରେ ବିରାଗ ଯୋଗ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତେ ରହି, ବିରାଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପରମ ପଦକୁ ଅଭିଲାଷା କରି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚିତ୍ତ ଦେହୀମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ସମଚିତ୍ତ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି କାହାର ମନ ମୋରେ ସମ, ତାହାଲେ ସେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାନିରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଅଲିପ୍ତ ରହେ। ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି, କ୍ଷଣ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିଏ ଯେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଦିନ ଓ ରାତି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜାଗ୍ରତ କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନାବସ୍ଥାରେ, ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ପାପୀ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ମୂଳ ଧର୍ମରୁ ଚ୍ୟୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉନ୍ତୁ, ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ନୀତି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ହୃଦୟରେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ମନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ମୋହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୋତେ ଉପାସନା କର। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋରେ ମନ ଲଗାଇ ନିଷ୍ଠାରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି। ଯଦି ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଦଶ ଜନ ଓ ପରେ ଦଶ ଜନ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋହକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମିତା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିକଟତା କରିବା ଉଚିତ। ତୃତୀୟ ମହିଳାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚତୁର୍ଥ କଦାଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପରେ, ସେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ ପାନ କରନ୍ତି, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ।