ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପିତାମହ, ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହୃଷୀକେଶ, ତୁମର ଅତିଶୟ କୃପାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏଠାରେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନେ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯିଏ ଏହି କଥା ସବୁବେଳେ ଶୁଣେ ବା ମୋ ଭକ୍ତ ଯିଏ ସେଠାରେ ପଠିଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ପାଏ। ଯିଏ ସଦା ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ଯୋଗରେ ଲିନ ରହେ, ସେ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ପାଏ। ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଲଭେ।” ଏହିପରି ମହତ୍ତ୍ୱ ଯୁକ୍ତ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମର ବିଶେଷତା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବରାହ ପୁରାଣର ୧୪୧ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ଗୁପ୍ତ ବିଧିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଧର୍ମକୁ ଆଶା କରି କହିଲେ, “ମୋର ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ୱଭାବରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ଯେପରିକି ତୁମେ କହିଛ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣବଳରେ ଦୁର୍ବଳ। ଏଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଖାଇବା ସମୟରେ ରଜସ୍ୱଳା ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ମାଧବୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଧବ କହିଲେ, “ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେ ବିଷୟରେ ମୋତେ ପଚାରାଯାଇଛି। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ଯଦି ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ତେବେ ଖାଇବା କିମ୍ବା ଶରୀର ପୋଷଣ କରିବାରେ, ସେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡ଼ନାହିଁ। ରଜସ୍ୱଳା ବେଳେ ସେ ଯେଉଁ କାମ କରେ, କୌଣସି ଅପବିତ୍ରତା ତା’କୁ ଛୁଁଏ ନାହିଁ। ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଷ୍ଠାରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରେ।" ଧରିତ୍ରୀ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ସେମାନେ କିପରି ଦୋଷ ଓ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି?” ବରାହଦେବ କହିଲେ, “ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ବିରାଗର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଏକାଗ୍ର ମନ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଓ ବିରାଗରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଅଭିଲାଷା କରିଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚେତନା ଦେହଧାରୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ସମଚିତ୍ତ ହୋଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ମନ ଯଦି ମୋତେ ସମ ରହିଥାଏ, ତେବେ ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଲିପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେ ଜଳରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଅଲିପ୍ତ ରହିଥାଏ। ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି, କ୍ଷଣ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ତାର୍କିକ ଅନ୍ଶ ମାତ୍ର—ସବୁବେଳେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜାଗ୍ରତ କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନାବସ୍ଥାରେ, ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ନୀତି ଜାଣନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଶାସନରେ ପରିପକ୍ୱ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ହୃଦୟରେ ମୋକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ।