ମୋର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ପଞ୍ଚଶିରା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡିଆ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ ଅଛି। ସେହି ପାଞ୍ଚଟି କୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ କୁଣ୍ଡଟି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଚିହ୍ନିତ। ଯିଏ ସେଠାରେ ପଞ୍ଚ ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବଡ଼ ଫଳ ପାଏ। ଏହିପରି, ଯଦି କେହି ମୋର ଏହି ଗୁପ୍ତ ପଞ୍ଚଶିରାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଓ ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ରାଗ ଓ ମୋହ ରହିତ, ତେବେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ମୋର ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସୋମାଭିଷେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ସୋମଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି, ଓ ମୋର କୃପାରେ ସେ ଉଚ୍ଚତମ ସିଦ୍ଧିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମଣ୍ଡଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ଓ ଏଠାରେ ଲୟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସୋମଗିରି ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଝରଣା ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ। ଯିଏ ସେଠାରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯଦି କେହି ସେଠାରେ କଠିନ କର୍ମ କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ସେଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଉର୍ବଶିକୁଣ୍ଡ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରେ। ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି। ବଦରୀରେ ଏଠି ଏକ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ, ଦଶ ବର୍ଷ, ଦଶ ଅର୍ବୁଦ (ଶତ ମିଲିୟନ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ସେଠାରେ ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ପଥରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବାରୁ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖିପାରେ। ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ଦେବମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରିଲେ ଓ କହିଲେ—“ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣ ଆମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ମୁଁ ଯାହାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଯେକୌଣସି ଜଣେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠି ଯିଏ ମୋ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମର ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ସବୁବେଳେ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ମୋର ଭକ୍ତ ଯିଏ ଏହିକୁ ପଠିଥାଏ, ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ମୋକ୍ଷ ଫଳ ପାଏ। ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିଭଳି ବଦରିକା ଆଶ୍ରମର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଦିବ୍ୟ ବରାହ ପୁରାଣର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ବିଧିର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଆସୁଛି। ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧରାଣୀ ଧର୍ମକୁ ଅଭିଲାଷା କଲେ। ଧରାଣୀ କହିଲେ, “ମୋର ସ୍ଵଭାବ କ୍ଷମାଶୀଳ, ହେ ଜନାର୍ଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କହିବି। ମହିଳାମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ, ଯେପରି ଆପଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କହିଛନ୍ତି। ପୁରୁଷମାନେ ଏଠି ଖାଇବା ସମୟରେ ରଜୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ଧରାଣୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଧବ କହିଲେ—“ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦେଉଥିବା ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ମୋତେ ପଚାରାଯାଇଛି। ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ରଜସ୍ପୃଷ୍ଟ ଓ ମୋ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ...