ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ଏକ ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଅଜୟ କରିଥିଲେ । ସେ ନବ ହଜାର ଏବଂ ନବ ସେଉଁଠି ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁବେରଙ୍କ ନିବାସରୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯାଉଥିଲେ । ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ପୃଥିବୀ, ଯେଉଁବେଳେ ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ—ସେ କଥା ଶୁଣ; ଏହି ଉପାୟରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସଂସାର ମୋହର ବନ୍ଧନ କାଟି, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ । ଏହି ପୂଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ହେଉଛି ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ତିରିଶ ସେଉଁଠି ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ । ଯିଏ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ଏଇ ପୂଣ୍ୟ ଫଳ ପାଏ । ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ । ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ସେ ପୁଣି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ । ଯିଏ ମୋ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଓ ସଂସାର ମୋହମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଜନ୍ମୀ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ଦଶ ପରଜନ୍ମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ । ଯଦି କେହି ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପାଠ କରେ, ସେ ନିଜେ ମୁକ୍ତି ପାଏ । ଯଦି କେହି ସିଦ୍ଧି, କ୍ଷେମ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଯାହାକୁ ଚାହେଁ, ସେ କେବେଠି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ, 'ବରାହ ମହିମା' ନାମକ ଏହି ଏକଶ ତିରିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି । ଏବେ ଆସୁଛି କୋକାମୁଖ (ବଦରୀ) ମହିମା କଥା । ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଅନେକ ତୀର୍ଥ କଥା ଶୁଣିଛ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ । କିନ୍ତୁ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ନିଜ ରୂପ ଓ ଚିତ୍ରରେ ବସିଛ ? ଏପରେ ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ମୋତେ କେଉଁଠି ଆସ୍ଥାନ କରିଛି, ତାହା ଏବେ ଶୁଣ । ଯେଉଁ କୋକାମୁଖ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଆଗରୁ କହିଥିଲି, ସେଠି ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ମ୍ଲେଚ୍ଛ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୀର୍ଥ । ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜାସ୍ଥଳୀ ସହିତ, ଏହି ସଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋର ଆସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ଅଛି । କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି, ମୋର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଓ ମୋର ଇଚ୍ଛାର ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି— ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ କୋକାମୁଖ କିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ? ଦୟାକରି ମୋତେ କହ । ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—କୋକାମୁଖ ଠାରୁ ଉତ୍ତମ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ଏବଂ କୋକାମୁଖ ଠାରୁ ପ୍ରିୟ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଯିଏ କୋକାମୁଖକୁ ଯାଇ ପୁଣି ପଛକୁ ଫେରିଯାଏ—ସମସ୍ତ ପୂଜାସ୍ଥଳୀ ମଧ୍ୟରେ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ କୋକାମୁଖ ସମାନ କୌଣସି ତୀର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ । ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ସେଠି ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅନ୍ୟେ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି । ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ କୋକାମୁଖ ଯାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି, ଏହା ଜଳବିନ୍ଦୁ ପର୍ବତ ଓ ପୃଥିବୀର ଏକ ନଗର ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଏଠି ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ପର୍ବତରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ମୁସଳ ଭଳି ଝରଣା ପଡ଼ିଥାଏ । ଏଠି ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକ ଏକ ହଜାର ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ; କେବେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ପାଏ । ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ମୋର ମାର୍ଗ ଅନୁସରି ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ । ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପକୁ ଦେଖିଥାଏ । ଏହି ରହସ୍ୟ କେବଳ ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଏହା ବରାହଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ । ସେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ଦ୍ୱୀପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋର ଉପାସନାରେ ଲିନ ହୁଏ । ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହଙ୍କ ମହିମାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ଭକ୍ତି, ପୂଣ୍ୟ ଓ ମୁକ୍ତିର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ ।