ଏକ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ଗୀତ ରୁପରେ ଫଳ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା—“ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ଗୀତର ଫଳ ଦେଉନି, ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ।” ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରି, ମଧୁର ଭାବରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ। ରାକ୍ଷସ ପୁନଃ କହିଲେ, “ତୁମର ଗୀତର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।” ଏହି ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ କର୍ମର ଦୋଷରେ ଏହି ଦୁର୍ଗତି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେ ପୂର୍ବରୁ ମନ୍ତ୍ର-ଉପନୟନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟାରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ପଞ୍ଚମ ରାତିରେ ଯଜ୍ଞ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଏକ ଅପକର୍ମ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ଠିକ୍ ମନ୍ତ୍ର-ତାଗ ବିନା, ସେ ପିତୃକ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ଏହି କ୍ରିୟାର ଦୋଷରେ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏହା ହେଉ।” ତାପରେ ଏହି ଦୟାଳୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ମୁଁ ଦେଉଛି, ଯଦି ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ।” ଏହି ଦୟା ଦେଇ, ଜନ୍ମ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦିଆଯାଇଲା। ଏହା ପରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ମୋତେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଆସକ୍ତି ରହିତ ହୋଇ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଜଗତ ଜୀବନର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଏ। ଏହି ମାନବ ଶକ୍ତିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଜୟ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭକ୍ତ ପ୍ରାୟ ୯,୯୦୦ ବର୍ଷ ଧରି କୁବେର ଲୋକରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛାରେ ତାହାରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ବିଷୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଓ ଭୂମି, ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ—ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନମ ବନ୍ଧନ କାଟି ମନୁଷ୍ୟ ଯାଇପାରିବ। ୩୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ଏବଂ ୩,୦୦୦ ବର୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଫଳ ମିଳିଲା, ଓ ସୁନ୍ଦର କଟି ଅଳଙ୍କୃତା, ଏହା ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ପାଇଁ ଫଳ। ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଜନମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ। ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଆସି, ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯେଉଁଠି ମୋ ଆଚରଣର ପଥରେ ଚାଲିଥିବା ଜନ, ଭୂମି, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ସମସ୍ତ ଜନମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ସେ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରଜମ୍ମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଯଦି କେହି ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପଠେ, ସେ ଆତ୍ମ-ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଯଦି କେହି ସଫଳତା, ମଙ୍ଗଳ, ଶୁଭତା, ଓ ମୋର ଆନନ୍ଦ ଚାହେ, ସେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ କଦାପି ଶାସ୍ତ୍ର-ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ପଠିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥରେ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଆଳୋଚନାରେ, ଏହି ଏକ ଶତ ତିରିଶ ନବଁ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ବରାହର ମହାତ୍ମ୍ୟ’—ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏବେ, କୋକାମୁଖ (ବଦରୀ) ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ—“ତୁମେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଛ, ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ। କିନ୍ତୁ ସେଠି କେଉଁଠି ପରମ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଆକାର ଓ ରୂପରେ ବସିଛି?” ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ—“ଏବେ ଶୁଣ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ବସିଛି, ଏହା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।