ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ ସେଇ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚଣ୍ଡାଳ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯିଅନି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପାପୀ ରାକ୍ଷସ ଅଛି।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣ କହିଥିବା ଭଳି କିଛି କରିବି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସତ୍ୟରେ ନିର୍ମିତ, ବଂଶ ସତ୍ୟରେ ଅବିସ୍ଥାପିତ। ମୁଁ କେବେ ବି ସତ୍ୟକୁ ଛାଡି ଅସତ୍ୟ ହେବି ନାହିଁ।” ଏଭଳି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ସଦା ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବସି ପହଞ୍ଚିଛି, ମହାନୁଭାବ; ଦେରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଚାହାଁଥିବାଭଳି ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋନ୍ତୁ; ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଏକାନ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ତାହା କରନ୍ତୁ।” ଏପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ। ଯିଏ ନିୟମ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ମନ ଏପରି ଅନୁମୁଖୀ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତଥାପି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ସତ୍ୟ ସଦା କହିବା ଉଚିତ୍। ଚଣ୍ଡାଳ, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଅଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହୁଛି। ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ମୋ ଗୀତର ଫଳ ଦିଅ।” ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ‘ମୁଁ ଭୋଜିବି’ ବୋଲି କହିଛି, ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ ଗୀତର କୌଣସି ଫଳ ଆପଣ ମୋତେ କାହିଁକି ଚାହଁନ୍ତି?” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ କହିଲେ, “ମୋତେ ଗୀତର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦିଅ।” ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗୀତ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ଆପଣ ଚାହଁଥିବା ଗୀତର ଫଳ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ।” ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ପୁନି କହିଲେ, “ତୁମ ଗୀତର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।” ଏହା ଶୁଣି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡାଳ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ କର୍ମର ଦୋଷରେ ଏହି ଦୁର୍ଗତିରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେ ଜନେ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଏକଥର ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ପଞ୍ଚମ ରାତିରେ ଯଜ୍ଞ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସମୟରେ, ଅପକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଉପନୟନ ନଥିବାବେଳେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତାହାର ଦୋଷରୁ ସେ ରାକ୍ଷସ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ତାପରେ ରାକ୍ଷସ କହିଥିବା କଥାକୁ ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ।” ରାକ୍ଷସ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି, ଯଦି ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ମୁକ୍ତି ପାଉଛ।” “ସେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ,” ବୋଲି ବର ଦେଲେ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶରତ୍ କଳା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। “ମୋତେ, ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଗୀତ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଯାହାଙ୍କର ଗୀତର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ସେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।