ଏହି ଗଢ଼ିଆ କଥାରେ, ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ନିଜ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ରହି, କହିଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ପୁନିଥରେ ଫେରି ନାଆସି, ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତିନି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ହେବ। ଯଦି ମୁଁ ଫେରି ନାଆସି, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି।" ଏଭଳି ଶପଥ ଦେଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ଏହି କଥା କହିଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଦିନ ଜଣେ ମହାପୁରୁଷ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମୋର ନମସ୍କାର ନିଅ।" ସେ ଆଶ୍ବାସ କଲେ ଯେ, "ସେ ପୁନି ମୋ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇବେ।" ଚଣ୍ଡାଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠି, ମହାପୁରୁଷ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ, ଏହି ଚଣ୍ଡାଳ ଏକ ଶବଖାଦକ, ତେଣୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏଠାରେ ମରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, "ମୋର ଏହି ପୂର୍ବସ୍ୱୀକୃତି ଥିଲା, ଯେ ମୁଁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିତ ହେବି।" ତେଣୁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଣ୍ଡାଳ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅନି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି।" ମହାପୁରୁଷଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ରହି, କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣ କହିଥିବା ପରି କାମ କରିବିନି। ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟରେ ଭିତ୍ସ୍ଥିତ, ବଂଶ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ମୁଁ କେବେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଅସତ୍ୟ ହେବିନି।" ଏଭଳି କହି, ଚଣ୍ଡାଳ ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ। ତାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ସମ୍ମୁଖେ ଯାଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ପହଞ୍ଚିଛି, ହେ ମହାନ୍, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୋତେ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ; ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର, ତାହା କରନ୍ତୁ।" ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସ ମଧୁର କଥାରେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯେଉଁ ଚଣ୍ଡାଳ ନୀତି ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ସତ୍ୟ ସବୁବେଳେ କହିବା ଉଚିତ, ହେ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ। ପୁନି, ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ଚାହ, ତେବେ ମୋ ଗୀତ ଗାଇବାର ଫଳ ଦିଅ।" ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଭୋଜିବି କହିଛି, ତେବେ ମୋ ପାଖରୁ କଣ ଗୀତ ଗାଇବାର ଫଳ ଚାହୁଁଛ?" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ କହିଲେ, "ମୋତେ ଗୀତ ଗାଇବାରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ।" ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ଗୀତ ପାଇଁ ଲାଲସା କଲେ, କିନ୍ତୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ ଚାହୁଁଥିବା ଗୀତ ଫଳ ଦେବିନାହିଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ପୁନି କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଗୀତ ଫଳରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡାଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ କହିଲେ, "ମୋର କର୍ମ ଦୋଷରୁ ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଛି। ମୁଁ ଜଜ୍ଞ ବେଳେ ସୂତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲି, ତଥାପି ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲି। ଏକ ଦିନ, ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଦୈବ ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚମ ରାତିରେ ଯଜ୍ଞ ଅଧୂରା ରହିଗଲା। ସେହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦେହ ପାଇଲି। ସେଠାରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂତ୍ର ଛାଡ଼ି, ପିତୃକର୍ମ କରିଥିଲି।" ଏଭଳି ଏହି ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଗଭୀର ସଂବାଦ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ୟ, ନିଷ୍ଠା ଓ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଉଜାଗର ହେଲା।