ଏକ ଚାଣ୍ଡାଳ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଭଜନ ଓ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ । କୌମୁଦା ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନେ, ସେ ଜାଗି ରହିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଚାଣ୍ଡାଳକୁ ଏକ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ ପକଡି ନେଲା । ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ତଳପଡି, ଚାଣ୍ଡାଳ ଏକାଉଁ ହେବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଲା । ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ କଣ ତୁମେଠାରେ କରିଛି, ଯେ ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ମତେ ଧୌଡ଼ି ନେଲା?” ତାପରେ, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସ ମାନବ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଲୋଭ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କରିବାବେଳେ ତୁମେ ମୋ ଖାଦ୍ୟ । ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତି ପାଇବି ।” ଏହି ଚାଣ୍ଡାଳ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖି, ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ହେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି ।” ସେ ପ୍ରଭାତରେ ହରିଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିଲେ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଉପବାସ ନିଷ୍ଠା ନେଇଥିଲେ । ଚାଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମ-ରାକ୍ଷସ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲେ, “ତୁମେ ପୁନଃ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି?” ଚାଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, “ମୁଁ ଗତ କର୍ମରେ ଦୂଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ ରାକ୍ଷସ । ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ପୁନଃ ଫେରିବି; ଯଦି ତୁମେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ମତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।” ସେ ଏହି ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ, “ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସଫଳତା ପାଇଛନ୍ତି । ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଓ ନାରୀମାନେ ବିଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହାନ୍ତି । ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜାଗରି, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ । ଯଦି ମୁଁ ପୁନଃ ଫେରିବିନି, ତେବେ ଅସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ । ଏହି ଫଳ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ, ଯଦି ମୁଁ ପୁନଃ ଫେରିବିନି ।” ରାକ୍ଷସ ମିଠା କଥା କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ଯାଉ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।” ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହି, ପୁନଃ ମୋ ପାଇଁ ଭଜନ ଗାଇବେ । “ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର,” ବୋଲି ଚାଣ୍ଡାଳ ଫେରି ଚାଲିଗଲେ । ରାକ୍ଷସ ଦୃଢ଼ ଚାଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମିଠା କଥା କହିଲେ । ଚାଣ୍ଡାଳ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଏକ ଶବ ଭକ୍ଷକ, ତେଣୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠି ମରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।” ମୋ ପୂର୍ବ ଚୁକ୍ତି ହୋଇଛି, ମୁଁ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିତ ହେବି । ଏହି ସମୟରେ, ପଦ୍ମନୟନ ଲୋଟସ ଆଖି ଥିବା ଭଗବାନ ଚାଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠି ଯିଅନାହିଁ, ଚାଣ୍ଡାଳ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଅଛି ।” ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚାଣ୍ଡାଳ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ । ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା ଭଳି କରିବିନି । ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟରେ ଆଧାରିତ, ବଂଶ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନିମିତ୍ତ । ମୁଁ କେବେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ମିଥ୍ୟା ହେବିନି ।” ଏଭଳି କହି, ଚାଣ୍ଡାଳ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ସଦା ଦୃଢ଼ ରହିଲେ । ସେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆସିଛି, ମହାମାନ୍ୟ; ବିଳମ୍ବ କରନାହିଁ, ମତେ ଭକ୍ଷ କର ।” “ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁଥିବା ଭଳି ଭକ୍ଷ କର ।” “ତୁମେ ତୃପ୍ତି ପାଉ; ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଉତ୍ତମ ତାହା କର ।