ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଭାବନାସହିତ ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ଗାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେଟି ଶ୍ଳୋକ ଓ ଅକ୍ଷର ଗାଆନ୍ତି, ସେତେ ଶୁଭଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏମିତି ଭକ୍ତା ଜନ୍ମେ ହି ସୁନ୍ଦର, ଧର୍ମିକ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଥମ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ମୋର ଭକ୍ତା ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପଥରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ପଡ଼ିଯାଇ, ଯଦି ସେମାନେ ମୋର ଗୀତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭାଇଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ମୋର କୃପାରେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ସହିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ— ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିସହିତ ପୃଥିବୀ ଆଉଥରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ମହାବଳଶାଳୀ କେଉଁମାନେ ଗୀତର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ?” ତେବେ ଭଗବାନ ବରାହ କହିଲେ: “ଯିଏ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗି ରୁହି, ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ଥାଏ ଓ ବର୍ଷକଳ ଧରି ମୋ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଏ, କୌମୁଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜାଗି ରହୁଥିବାବେଳେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାକୁ ଧରି ନେଲା। ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଚଳିତି ପାରୁନଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାକୁ ପଚାରିଲା, 'ତୁମେ ଏମିତି ଦୌଡ଼ିବା କାହିଁକି?' ତେବେ ସେ ମାଂସଭୋଜୀ, ମାନବ ମାଂସର ଲୋଭରେ, ତାକୁ କହିଲା, 'ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମାନୁସାରେ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗର ସମୟରେ ତୁମେ ମୋର ଆହାର। ଏହିଭଳି ମୋ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତି ହେବ, ଯାହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।' ଚଣ୍ଡାଳ, ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ଅଟଳ ଥାଇ, ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ସେ କହିଲା, 'ଏହା ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି।' 'ପ୍ରଭାତେ ମୁଁ ଯାଇ ନିୟମାନୁସାରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।' ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ପଚାରିଲା, 'ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?' ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଚଣ୍ଡାଳ, ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଦୂଷିତ, ତଥାପି ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଫେରିବି। ଯଦି ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।' ସେ କହିଲେ, 'ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମହାର୍ଷିମାନେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଓ ନାରୀମାନେ ବିଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହାନ୍ତି। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଯଦି ମୁଁ ଫେରିନାସି, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମୋ ହେବ। ମୁଁ ଫେରିନାସି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମୋ ହେବ। ମୁଁ ଫେରିନାସି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ମୋ ହେବ।' ତେବେ ଚଣ୍ଡାଳ ମିଠା କଥା କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।' ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ବି ଭାବିଲେ, 'ସେ ପୁଣି ମୋ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇବେ, ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିବେ।' 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର,' ବୋଲି ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ପଛ ଫେରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମିଠା କଥାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।' ଚଣ୍ଡାଳ କହିଲେ, 'ମୋର ଏହି ଚୁକ୍ତି ଆଗରୁ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଭକ୍ଷ୍ୟ ହେବି।' ଏହିଭଳି ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାର ଉଦାହରଣ ଏହି ଗୀତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।