ଦେବୀପ୍ରସ୍ନରେ, ଭଗବାନ୍ ଭୂମିକୁ କହିଲେ—ଯେଉଁ ମଣିଷ ମୋ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ, ସେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ପରେ ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ପବିତ୍ର କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟର ଅଭାବ ନଥାଏ। ତାପରେ ସେ କୁଶଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ସେଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହେ। କୁଶଦ୍ୱୀପରୁ ପତିତ ହେଲାବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେ ମୋ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ମୋର ସମସ୍ତ ମନ୍ଦିର ଓ ନିବାସ ନିର୍ମାଣ କରେ। ଏବେ, ମୁଁ ଗୋବର ବିଷୟରେ କହିବି—ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା। ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂର ଯେଉଁଠୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୋବର ଆଣିଥାଏ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ନେତୃତ୍ୱ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେ ୧୧,୧୦୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଗୋବର ବହନ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ହେ ଭାଗ୍ୟବାନି, ଏହାର ଫଳ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଭାବରେ ଶୁଣ। ସେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। କ୍ରଉଞ୍ଚଦ୍ୱୀପରୁ ପତିତ ହୋଇଥିବା ରାଜା ଧାର୍ମିକ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ପରିଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି—ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ପ୍ରଭୁଭକ୍ତ, ଦୋଷ ରହିତ ଓ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସେ ଶତ-ଶତ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହି, ଏହିପରେ ସେ ଧାର୍ମିକ ହୁଏ। ତାପରେ ପବିତ୍ର ଓ ମୋ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗୀତଗାନ କରନ୍ତି ଓ ମୋ କର୍ମରେ ଏକାଗ୍ର ରହନ୍ତି, ଯେତେ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଅକ୍ଷର ସେମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ସେମାନେ ହସ୍ତିନ୍ଦ୍ରିୟ, ନୀତିମାନ୍, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପଥରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ପତିତ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ମୋର ଗୀତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାନ୍ତି। ମୋର କୃପାରେ, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟରେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସୂତ ଆଜ୍ଞାପ୍ରଦ ହସ୍ତ ଯୋଗେ ବିନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ—ପୃଥିବୀ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏମିତି କେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗୀତର ଶକ୍ତିରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି?” ତେବେ, ଭଗବାନ୍ ଭୂ ଦେବୀକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ରହି, ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି ଓ ବର୍ଷକ୍ରମେ ଗୀତ ଗାନ କରନ୍ତି, କୌମୁଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲା। ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଚଳିତ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ପଚାରିଲେ—‘ତୁମେ ଏମିତି କ’ଣ କରିଛ, ଯେ ଏଭଳି ଚାଲିଉଛ?’ ଏହା ପରେ ସେ ମାଂସଭୋଜୀ, ମାନବ ମାଂସ ପ୍ରତି ଲୋଭୀ, ତା’କୁ କହିଲେ: ‘ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ ସମୟରେ ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେବ। ମୋତେ ଯେଉଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ମିଳିବ, ଏହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।’ ତେବେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ରାକ୍ଷସକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କାରଣ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତା’ଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।” ଏଭଳି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଓ ଭକ୍ତିର ମହିମା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ଜଣାଇଲେ।