ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଦେଖିଲି, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲା—ଏଭଳି ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। 'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର' ବୋଲି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥକୁ ଗଲି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିର୍ଥରେ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନରେ ଶ୍ବାସ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲି। ମା, ତୁମର ପୁଆ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେହି ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଦିନ। ଯାହା ଘଟିଛି ତାହାର ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ, ଏବଂ ମୋ ନିଜ କଥା, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ କହିଦେଲି। ଏବେ ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବି; ତୁମେ ଯାଉ, ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡିକୁ ତୁମେ କରିଥିବା ଉଚିତ। ବଟ ଗଛର ପତ୍ରର ମାଳା ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଧରିଲେ, କର୍ମର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଶେଷରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ, ରୋଗ ଏବଂ ବ୍ୟାଧିରୁ ମୁକ୍ତ। ସେମାନେ ସେଠି ମୋ ତିର୍ଥର କୃପାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ପୁନଃ, ମୁଁ ମୋର ବରାହ ଅବତାରର ଏକ ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପ କହିବି। ପଶୁ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦଶ ଏବଂ ପରେ ଦଶ ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ନିନ୍ଦାକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ଏକା ଏହା ପାଠ କରିପାରିବେ। ବୈଷ୍ଣବ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରଗତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର 'ଖଞ୍ଜରୀଟ ଗଳ୍ପ' ନାମକ ଏକ ଶତ ତିରିଶ ଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ବରାହଙ୍କର ମହିମା—ହେ ଦେବୀ, ମୋଠାରେ ଲେଖାଯାଉଥିବା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ସତ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ। ଗଈ ମଳ ନେଇ, ମୋ ନିବାସର ଭୂମିକୁ ଲେପ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ, ଏହାର ଫଳରେ ଜନ୍ନେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ। ଏହା ପରେ ବିଶାଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର କୁଟୁମ୍ବରେ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଜନ୍ମ ହୁଏ। କୁଶଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ସେଠି ବାସ କରିଥାଏ। କୁଶଦ୍ୱୀପରୁ ପତିତ ହେଲେ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ସେ ମୋ ଦେବଳୟ ଏବଂ ନିବାସ ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥାଏ। ଏବେ ମୁଁ ଗଈ ମଳ ବିଷୟରେ କହିବି; ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା। ନିକଟେ ହେଉ କି ଦୂରେ, ଯେଉଁ କେଉଁ ଗଈ ମଳ ନେଇ ଆଣେ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନେତା ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏଗାର ହଜାର ଏବଂ ଏଗାର ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଯେଉଁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଗଈ ମଳ ଉଠାଇଥାଏ, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ହେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ମେରିଟ୍ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଶୁଣ। ଯେତେ ହଜାର ବର୍ଷ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। କ୍ରଉଞ୍ଚଦ୍ୱୀପରୁ ପତିତ ଏକ ରାଜା ଧାର୍ମିକ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀ। ସେ ଶୁଧ୍ଧ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅପରାଧ ରହିତ ହୁଏ। ଯେତେ ଶତ ବର୍ଷ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ରାଜା ଧାର୍ମିକ ହୁଏ। ପରେ, ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।