ଓ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେଇପରି ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି ଦିନଟି ହେଉଛି ଦ୍ୱାଦଶୀ, ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦିନ। କୌମୁଦୀ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ପୁଣ୍ୟଦାନର ପ୍ରଭାବରେ, ଯାହା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏପରି ଆଲୋଚନା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶୁଭ ରାତି ସମାପ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଭାତ ଆସିଗଲା। ସମସ୍ତେ ଶୁଚି ହୋଇ, ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ଶୁଧ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ଏହାପରେ ସେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ପ୍ରିୟ ପିତା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୂକର ରହସ୍ୟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତାହା ମୁଁ କହିବି। ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କୀଟ ଭୁଞ୍ଜି, ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲି। ମୋତେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଶିଶୁମାନେ ମୋତେ ନେଇ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି—ଏଭଳି ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହେଲା।" "ମୁଁ କହିଲି—'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର,' ଏହିପରି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମହାତୀର୍ଥରେ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲି। ମା, ଏହି ଦିନଟି ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଶୁଭ ଦିନ। ଯାହା କି ଘଟିଛି, ଏବଂ ମୋର କଥା, ସବୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି; ଯାଅ, ପ୍ରିୟ ଜନ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।" "ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁ କର୍ମ କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ। ବଟବୃକ୍ଷ ପତ୍ରର ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ, କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏମିତି ମହାତ୍ମାମାନେ ମହାକର୍ମ କରି, ଅନ୍ତେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ମୋର କ୍ଷେତ୍ରର ଅନୁଗ୍ରହରୁ ସେମାନେ ଯଥୋଚିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।" "ପୁଣି ଏବେ ମୁଁ ମୋର ଶୂକର ଅବତାରର ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା କହିବି। ପଶୁଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏହି ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଠି, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦଶ ପିଢିକୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅପବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ଏକାକି ବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଭୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।" ଏଭଳି ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀ ଵରାହ ପୁରାଣର "ଖଞ୍ଜରୀଟ କଥା" ନାମକ ଏକ ଶତ ତ୍ରିଅଷ୍ଟି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ ଶୂକରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ଦେବୀ, ଏଠି ଲିଖାଯାଉଥିବା କଥାର ସତ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ। ଯେଉଁଠି ମୋର ନିବାସ ଅଛି, ସେଠାରେ ଗୋବର ନେଇ ଭୂମି ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାୟରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେ ଏକ ବୃହତ୍ ଓ ଶୁଧ୍ଧ କୁଳରେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ପରେ ସେ କୁଶଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି। କୁଶଦ୍ୱୀପରୁ ପତିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ମୋର କର୍ମକୁ ସେ ଭକ୍ତିରେ କରନ୍ତି, ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତେ ମୋର ମନ୍ଦିର ଓ ନିବାସଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଗୋବର ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ଵସୁନ୍ଧରା, ଶୁଣ। ନିକଟ ବା ଦୂର ଯେଉଁ କେହି ଗୋବର ଆଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ପ୍ରମୁଖ, ସେ ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଏକ ଏକାଦଶ ହଜାର ଏବଂ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ରହନ୍ତି।