ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଘନ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଓ ଝରଣାର ଝରଝରା ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟିର ତୀବ୍ର ଧାରା ଭୂମିକୁ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ନଦୀମାନଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଓ ମୟୂରମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ମଧୁର ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ମୟୂରମାନେ ପାଇଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଆଣୁଥିଲା। ଏଭଳି ଏହି ଋତୁ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ମେଘମାଳାର ଢୋଲର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ। ପୋଖରୀମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ନୀଳ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ତାହାରେ ପଦ୍ମ ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲିଥିଲା। ଶୀତଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହୁଥିଲା। ଏଭଳି ଶରତ୍କାଳ ଶେଷ ହେବା ସହିତ କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବ ଆସିଲା। ଏହି ଉତ୍ସବର ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ସ୍ନାନ କରି, ଧୂସର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ଏଠାରେ ଛଅ ମାସ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ। ପରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆସିଲା। ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ପୁଅ କହିଲେ— "ହେ ମା, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ଯାହା ଭଗବାନ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଦିନ ଉଲ୍ଲାସରେ ଦାନ କରାଯାଏ। ଏହି ଦାନ ଯେଉଁଥିରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାହାର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ।" ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ ଶୁଭ ରାତି ସମାପ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଭାତ ହେଲା। ପୁଅ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଧୂସର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦୁଇ ପିତାମାତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି କହିଲେ, "ପିତା, ତୁମେ କୂର୍ମ ରହସ୍ୟ ବିଷୟରେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ମୁଁ କୁହିବି। ମୁଁ ପ୍ରାଣୀ ଭୋଗ କରିଥିଲି, ତାହାରୁ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବିପଦାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲି। ଏହି ଦେଖି ଶିଶୁମାନେ ମୋତେ ନେଇ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି—ଏଭଳି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହେଲା। 'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର' ବୋଲି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲି। ମା, ତୁମର ପୁଅ ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଓ ମୋର କଥା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ କୁହିଲି। ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି, ତୁମେ ଯାଅ, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅ। ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁ କର୍ମ କହିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କରିବା ଉଚିତ। ବଟଗଛର ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ, କର୍ମ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" ଏହିପରି ମହାତ୍ମ୍ୟ କର୍ମ କରି ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସଂସାରୀ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀ, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଏହା ମୋର କ୍ଷେତ୍ରର ଦୟାର ଫଳ। ଏହିପରି ମୃଗ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳି, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରଜନ୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ନିନ୍ଦକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଘରେ ଏକାକି ବା ବୈଷ୍ଣବ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଣଧାରୀଙ୍କ ଆଗରେ ପାଠ କରିପାରିବେ। ଏଭଳି ଗୌରବମୟ ବରାହ ପୁରାଣର "ଖଞ୍ଜରୀଟ କଥା" ଅଧ୍ୟାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏବେ, ହେ ଦେବୀ, ବରାହଙ୍କର ମହିମା ଓ ଏହି ଲିଖାର ଫଳ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ। ମୋର ନିବାସ ସ୍ଥଳକୁ ଗୋବର ଦ୍ୱାରା ଲିପିବା ଉଚିତ।