ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧନ-ସମ୍ପତି ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ମାଘ ମାସର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦିନରେ, ସେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବହୁ ସମୟ ପରେ, ତୁମେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ସେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଭଙ୍ଗୁରସା ନାମକ ସେବାନିଷ୍ଠ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋର ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ମୂଲ୍ୟବାନ ବିଶ୍ ଗାଈ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଧନ ଓ ମଣିମୁକ୍ତା ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଥିବାବେଳେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସିଗଲା। କଦମ୍ବ ଗଛ, କୁଟଜ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଫୁଲିଗଲା। ବଜ୍ରପାତ ଓ ଗର୍ଜନ ସହ ବର୍ଷା ପାଣି ଗଛକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲା। ନଦୀର ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ଓ ମୟୂରଙ୍କର କୁହୁକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ହଳୁକା ବାତାସ ଚଲି ମୟୂରଙ୍କୁ ଶିତଳତା ଦେଉଥିଲା। ଏହିପରି ମେଘର ଢୋଳ ଧ୍ୱନିରେ ଋତୁ ଅତିତ ହେଲା। ପୋଖରୀ ଜଳ ନିର୍ମଳ ଓ ପଦ୍ମ, କମଳ ରେ ଭରିଗଲା। ଶିତଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ବାୟୁ ବହୁଥିଲା। ଏପରି ଭାବରେ ଶରତ୍ ଋତୁ ଶେଷ ହେଲା, କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବ ଆସିଲା। ତାପରେ ଏକାଦଶୀ ଦିନେ, ହେ ସୁନ୍ଦର-ଭାଳିକା, ସେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଛଅ ମାସ ଏଠି ସୁଖରେ ବ୍ୟତୀତ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆସିଗଲା। ପିତାମାତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ କହିଲେ— "ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ଏହି ହେଉଛି ମଧୁର ଦିନ, ଯାହା ଭଗବାନ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀରେ, ଉଲ୍ଲାସିତ ଲୋକେ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ..." ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଶୁଭ ରାତି ସମାପ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଭାତ ହେଲା। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି କହିଲେ— "ପ୍ରିୟ ପିତା, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ବରାହ ରହସ୍ୟ ସଂପର୍କରେ, ମୁଁ କୀଟ ଭକ୍ଷଣ କରି ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲି। ମୋତେ ଦେଖି ଶିଶୁମାନେ ମୋତେ ନେଇ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ। ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ଏଭଳି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହେଲା। ‘ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର’ ବୋଲି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମହାପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲି। ମା, ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଶୁଭ ଦିନ। ଯାହା ଘଟିଛି ଏବଂ ମୋ ଗୁପ୍ତ କଥା, ସବୁ କୁହିଦେଲି। ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି; ଯାଅ, ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ କରିବା ଉଚିତ। ବଟପତ୍ର ମାଳା ଧାରଣ କରିବା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।" ଏପରି ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।