କିଛି ଲୋକ ଆସନ୍ତି, କିଛି ଚାଲିଯାନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ନୂତନ ଲୋକ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏଠାରେ କିଏ କେଉଁଠୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, କିଏ କାହା ସହିତ ବନ୍ଧିତ, କିଏ ମା ଓ କିଏ ବାପା? ହଜାର-ହଜାର ମା ଓ ବାପା, ଶଂଖ ଶଂଖ ପୁଅ ଓ ଜନନୀ — ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ମା, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖ କରିବା ନାହିଁ। "ଏହି ବଡ ରହସ୍ୟ କଣ? ବାପା, ଦୟାକରି କହ।" — ଏଭଳି ମିଠା ଶବ୍ଦ ତା ପିତା ଓ ମାକୁ କହିଲେ। "Saukarava ବିଷୟରେ ଏହି ରହସ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତୁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ବାପା, ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ କରି Saukarava ବିଷୟରେ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅଭୀରମାନ୍ୟଙ୍କର ପଦ୍ମନୟନ ଲୋର୍ଡ ଯାତ୍ରାକୁ ନିସ୍ତାରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଧନ ନେଇ ଆଗେ ଯାଇଲେ। ମାଘ ମାସର ତେରସ ଦିନ, ଦିନର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧରେ, ସେଉଁତି ସମୟରେ ସେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତୁମେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ସେଉଁତି ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଲେ। ସେଠି, ଭଙ୍ଗୁରାସା ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ମୋର ଥିଲେ। ଏପରି ସେ ଭଙ୍ଗୁରାସାକୁ ଏକାଇଶଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ଗଂଗା ଦେଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଧନ ଓ ମଣି, ରତ୍ନ ଦେଇଲେ। ଏହିପରି ଥିବାବେଳେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସିଗଲା। କଦମ୍ବ ଗଛ ଫୁଲିଗଲା, କୁଟଜ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଫୁଲିଗଲା। ବର୍ଷାର ଜଳଧାରା ଗଛକୁ ପିଟିଗଲା, ବିଜୁଳି ଗର୍ଜନର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ନଦୀମାନେ ଗଂଜା ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, ମୟୂରମାନେ କୁହୁ କୁହୁ ରବ କରୁଛନ୍ତି। ସେଠି ପବନ ହଳୁକ ହଳୁକ ବହି ମୟୂରମାନେକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଉଛି। ଏପରି ଋତୁ ମেঘର ଡ଼ମ୍ ତଳେ ଉତ୍ସବମୟ ଭାବରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପୋଖରୀମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପଦ୍ମ ଓ ଶାଳୁକ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସୁଗନ୍ଧିତ, ଶୀତଳ ବାୟୁ ବହୁଛି। ବସନ୍ତ ଶେଷ ହେଲା, କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବ ଆସିଲା। ଏଉଁତି ଏକାଦଶୀ ଦିନ, ନୀଳା ରୂପା ଶୋଭା ନିଆଁ, ସ୍ନାନ କରି ଲିନେନ୍ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ଛଅ ମାସ ସୁଖ ରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଆସିଲା। ପିତାମାତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ଅଟଳ ପୁଅ ଏହିପରି କହିଲେ — "ଏହି ଭଳି ହେଉଛି, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯେଉଁପରି କହିଛ।" "ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ପ୍ରିୟ, ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟତମ।" କୌମୁଦୀ ର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ଖୁସି ମନେ ଲୋକ ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତିରେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ — ସେମାନେ ଏଭଳି କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ଶୁଭ ରାତି ସକାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ, ଲିନେନ୍ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ସେ ଦୁଇଁଜଣ ପିତାମାତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି କଥା କହିଲେ — "ବାପା, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ବରାହ ରହସ୍ୟ ବିଷୟରେ..." "ମୁଁ କିଟ ଖାଇଥିଲି, ଅଜୀରଣରେ ଅତି କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲି। ମୋତେ ଅସ୍ତିର ଦେଖି, ଶିଶୁମାନେ ମୋତେ ନେଇ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।