ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଗଭୀର ଉତ୍ସୁକତାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣୁଛି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପୂର୍ବ ଜିଜ୍ଞାସା ଉଦ୍ଭବିଛି। ନୃତ୍ୟ କଲେ କି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ? ରାତିରେ ଜାଗି ରହିଲେ କି ଫଳ ମିଳେ? ଝାଡ଼ୁ ଦେଇବା, ଲିପିବା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ କି ଲାଭ? କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଏହାଦି ମାଧ୍ୟମରେ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ?” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେଥିରେ ଯଥାର୍ଥତା କଣ ତାହା ଶୁଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଫଳ ତୁମକୁ କହିଦେଉଛି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଜୀବନରେ ସୁଖ ମିଳେ।” ଏହି କଥା କହି, ଭଗବାନ୍ ଗୋଟିଏ ଚମତ୍କାର ଉଦାହରଣ ଦେଲେ— କେତେକ ଦିନ ପରେ ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷୀ, ଯେଉଁଥି ଅତି ଅଧିକ ଖାଇ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ମରିଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ କିଛି ଶିଶୁ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ‘ମୋର! ମୋର!’ ବୋଲି ଏକାଉଁଠି ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏହି ମୃତ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ସେ ପିଠପିଠିଆ ପକ୍ଷୀ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଗଲା। ପରେ, ସେ ପକ୍ଷୀଟି ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଲା ଏକ ବଣିକ ପରିବାରରେ, ଯେଉଁଥି ବହୁ ଯଜ୍ଞ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର ଓ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଲେ। ଗୋଟିଏ ଦିନ, ସେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖି, ମାଥା ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ର ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ପିତା ଓ ମା, ମୋ ଉପରେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ନିରୋଧ ଥିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ସେ ଝିଅ ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଯାହା ମନରେ ଅଛି, ସେହି କଥା କହ। ଆମ ପାଖରେ ତିରିଶି ହଜାର ଗାଈ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଦୁଧ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତୁମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କହିବି— ଯଥାଯଥ କର; ସମ୍ପତି ମିତ୍ରମାନେ ଦେଖି ଦିଅ। ଏଠାରେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର, ସଂସ୍କାରବାନ୍, ତୁମ ଜାତିର କନ୍ୟାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ଆଉ ଯଜ୍ଞ୍ୟ କରିପାରିବା। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଶତ ହଳ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଜୋଡ଼ି ବଳଦ ଅଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାହଁ, ଦ୍ୱିଜ ମହୋଦୟମାନେ ଖାଇ ତୃପ୍ତି ହେଉନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇପାରିବା।” ପିତାମାତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ କହିଲେ, “ମୋ ମନରେ ଗାଈ ଦେବା, ମିତ୍ରମାନେ, ବ୍ୟବସାୟ, କୃଷି କିମ୍ବା ଗୋପାଳନ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ। ମୋ ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା କରିବା।” ଏହିପରି ପୁଅଙ୍କ ମନୋଭାବ ଶୁଣି, କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ପିତାମାତା କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଏବେ ତୁମେ ବାର ଦିନ୍ଦିଆ ହେଲେ। ଏଠିଏଁ, ଏହି ବୟସରେ ଯେଉଁଠି ଭଲ ଲାଗେ, ସେଉଁଠି ଯିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର। ଏହି ‘ବରାହ ଯାତ୍ରା’ ବିଷୟରେ ତୁମ ମନରେ କ’ଣ ଚିନ୍ତା ଚାଲିଛି? ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋତେ ‘ମା’ ବୋଲୁଛ, କିପରି ଏହି ଭାବ ହେଲା?” “ପୁଅ, ଜମିର ଘରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କିଛି ଅପରାଧ ନୁହେଁ। କେବେ କେବେ କ୍ରୋଧରେ କିମ୍ବା ଭୟରେ ଲାଠି ଉଠାଯାଏ, ତଥାପି ପ୍ରେମ ଅପରିମିତ।” ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଣିକ ପରିବାରର ଶୋଭା, ସେ ପୁଅ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଦେହରେ ଅନେକ ଦିନ ରହିଛି, ଗର୍ଭରେ ଅଣ୍ଡ ଅବସ୍ଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏହି ଦୁଇ ଛାତିକୁ ମୁଁ ମୃଦୁ ଏବଂ ଖେଳି ଖେଳି ଚୁସିଛି। ମା, ଦୟାକରି ମୋପରେ ଯଥାଯଥ କୃପା କର।