ସେଠାରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆସକ୍ତି ଛାଡି ମୃତ୍ୟୁ ପrap୍ତ କଲେ। ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଦେଲେ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେବାର ସାଧନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଘଟଣାକୁ ଜଣା, ଓ ପୃଥିବୀ। ବରାହ ଅବତାରର ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ଓ ପୃଥିବୀ। ଏପରି ଭାବେ, 'ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଓ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳର କଥା' ନାମକ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏହା ପବିତ୍ର ବରାହ ପୁରାଣର ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ ବରାହଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ। ଏବେ ଖଞ୍ଜରୀଟ ପକ୍ଷୀର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ପଦ୍ମନୟନୀ ମହିଳା, ଯିଁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିତ ମନରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଆସକ୍ତି ନ ଥିଲେ, ମାନବ ଜନ୍ମ ଲଭିବାର ମିଳେ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ସମୟରେ, ମୋର ହୃଦୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁତୁହଳ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ପୃଥିବୀକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, ଯିଁ ଧର୍ମକୁ ଚାହାନ୍ତି: "ସୁନ, ଶୋଭାମୟି, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତାହାର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ବିଷୟରେ କହିବି।" ଏଠି, ଖଞ୍ଜରୀଟ ପକ୍ଷୀ ବହୁତ କିଛି ଖାଇଥିଲା, ଏବଂ ଅତି ଅପଚୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତତଃ ବିପଦ ଆସିଲା। ସେଠି, କିଛି ଶିଶୁ ଖେଳିବାକୁ ଆସି, ମୃତ୍ୟୁ ପrap୍ତ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ 'ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!' ବୋଲି ଏକାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶେଷରେ ଏକ ଶିଶୁ ସେହି ପକ୍ଷୀକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଖଞ୍ଜରୀଟ ପକ୍ଷୀ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭସିଗଲା। ତାପରେ, ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯିଁ ବହୁତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର ଓ ମୋରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଲେ, ଓ ପୃଥିବୀ। ଏକଦିନ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ବସିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିଳ୍ପୀ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ମାଥା ମାଟିରେ ଟେକି, ହାତ ଜୋଡି ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ମୋତେ କେହି ରୋକିବା ଅଧିକାର ନାହିଁ, ପିତାମାତା।" ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦମ୍ପତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। "ତୁମେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହା, ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅଛି—" "ତିରିଶ ହଜାର ଗାଁ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା।" "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କହିବି, ପ୍ରିୟ ପୁଅ।" "ଯଥାଯଥ କର, ଧନ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦିଅ।" "ସୁନ୍ଦର କୁଳର ଏବଂ ତୁମ ଜାତିର କନ୍ୟାମାନେ ଅଛନ୍ତି।" "ଯଦି ଚାହୁଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଆଉ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।" "ଆଠ ଶହ ହାଲ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ିଆ ଗାଁ ସହିତ।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାହୁଁ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇ ତାଙ୍କର ଭୋକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କର।" ପିତାମାତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶିଶୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଗାଁ ଦେବାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ବନ୍ଧୁ ଦେବାରେ ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।" "ମୁଁ ବ୍ୟାପାର, କୃଷି, ଗାଁ ପାଳନ କୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।" "ମୋର ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ଚିନ୍ତା ହେଉଛି—ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" ପରେ, ପୁଅର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇଜଣ ପିତାମାତା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ।