ଏହି କଥାରେ, ବରାହ ପୁରାଣର ପବିତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରତ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେହି ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂଷିତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ବିଷୟରେ କଣ ଲୁଚାଇବାକୁ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ? ତୁମେ ମାଂସ, ପାକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ତଥା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଭୋଗ କରୁଛ। ରାଜା, ତୁମେ ଅବିରତ ଚାଲିଯାଉଛ; ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ନଥିଲେ ଆଉ କଣ ରହିଯାଏ? ତାପରେ ଧର୍ମର ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରେମଭରା ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଲା। ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାନୀ ଏକାଠି ପାନୀୟ ଜଳ ସେବନ କରି, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ପୁଅ ମନେ ରଖିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ ବିତିଗଲା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏହିଠାରେ ରହିଲେ। "ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳ; ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଦେଖ," ବୋଲି ଡାକିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି କଥା ଜାଣ, ଓ ପୃଥିବୀ। ଏହାପରେ, ମୁଁ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଖୁସି ହେଉଛି, ଓ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉଛି। ସେମାନେ ବରାହ ଅବତାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, "ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାନ ଓ ଗିଧ ଏବଂ ଶ୍ୟାଳର କଥା" ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଖଞ୍ଜରୀଟା ପକ୍ଷୀର କଥା। ସେଇ ସମୟରେ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିଗଲା। ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନୀ ମହିଳା, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଥମ, ପୁନି ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା। ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯଦି କୌଣସି ଆଶା ନଥାଏ, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରେ। "ନୃତ୍ୟ କଲେ କି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ? ଜାଗି ରହିଲେ କି ଫଳ? ବୁହା, ଲେପନ, ଗନ୍ଧ ଓ ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କଲେ କି ମିଳେ? କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ ଇତ୍ୟାଦି କରିଲେ କି ଫଳ ମିଳେ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ, ମହିଳା କହିଲେ, "ମୋ ହୃଦୟରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସୁକତା ଜନ୍ମ ନେଇଛି।" ଏହି ଉତ୍ସୁକତା ଦେଖି, ଦେବତା ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, "ସୁନ୍ଦରି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ସେହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସେହି କାମର ଫଳ କଥା କହିବି।" ଏଠି, ଏକ ପକ୍ଷୀ ବହୁ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରି, ଅତ୍ୟଧିକ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲା। ସେଠି କିଛି ଶିଶୁ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୃତ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ଦେଖିଲେ। "ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!" ବୋଲି ସେମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏହାକୁ ଉଠାଇ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସେଇ ଖଞ୍ଜରୀଟା ପକ୍ଷୀ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ବହିଯାଇଲା। ପରେ ସେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଏକ ବଣିକ ପରିବାରରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପବିତ୍ର ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଲା। ଏକ ଦିନ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା। ମାଥା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ସେ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲା—"ମୋତେ କୌଣସି ଭାବରେ ମୋ ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ଦମନ କରିବେ ନାହିଁ।" ପୁଅଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦମ୍ପତି ଖୁସିରେ ଭରିଯାଇଲେ। "ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଯାହା ତୁମ ମନରେ ଅଛି—" ବୋଲି ସେମାନେ କହିଲେ। "ତିରିଶି ହଜାର ଗାଈ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତି। ଆଉ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ପୁଅ।" ଏଭଳି ଭାବରେ ବରାହ ପୁରାଣର ଏହି ପବିତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନ ଏକ ଆଦରଭରା ଶିକ୍ଷା ଓ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଚାଲିଯାଏ।